Mostrando entradas con la etiqueta PP. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta PP. Mostrar todas las entradas

domingo, 16 de septiembre de 2018

TESIS Y ÉTICA

¿Qué estudios se supone que debería tener una persona que se dedicase a la política? En principio todo el mundo puede llegar a ser candidato o candidata a ocupar un cargo público de responsabilidad, desde una concejala de un pequeño municipio hasta un presidente del gobierno, al margen de los estudios que posean. Con la Constitución de 1978 quedó establecido que cualquier ciudadano o ciudadana mayor de 18 años es libre de presentarse y ser elegido o elegida democráticamente, al margen de su formación.

Por suerte la Constitución también estableció unas pautas en lo que se refiere a la obligatoriedad de la educación de los niños y adolescentes, derechos que fueron consolidándose según pasaban los años y con la LOGSE aprobada en 1990 España se ponía al nivel de Europa con respecto a la obligatoriedad de la escolarización hasta los 16 años. A partir de esa edad en teoría puedes acceder al mercado laboral, aunque la realidad es otra. El caso es que las personas que hoy ocupan el liderazgo de los principales partidos políticos de España tienen una edad entorno a los 40-45 años y fueron escolarizados en democracia. Como mi generación, hicimos EGB, BUP o bien la ESO y Bachillerato, algunos hicimos carrera universitaria y otros continuaron con programas de master, doctorado, etc.

Lo cierto es que ya cuando estudiaba la carrera tenía la sensación de que muchas asignaturas no tenían un nivel de exigencia muy alto. Es más, alguna asignatura de COU, como por ejemplo Filosofía, para mí fue un suplicio, a pesar de tener una profesora extraordinaria en el instituto. En Magisterio hubo de todo, asignaturas de mucho trabajo e investigación y otras que eran las típicas "marías"; y en Humanidades igual, aunque sí que es verdad que el nivel era un poco más alto. En algún caso te evaluaban con trabajos que, por aquel entonces, empezabas a hacer con el ordenador pero con pocos recursos de Internet, así que los programas anti-plagio ni existían. Ya existían, sin embargo, páginas famosas como "El rincón del vago" donde se colgaban trabajos de diferentes asignaturas y carreras y sé que "colaban" como propios al entregarlos. Confieso que jamás recurrí a webs de ese tipo porque me parecía una traición a mí mismo, es más, a mí me gusta aprender con lo que hago, así que mis trabajos eran todos cosecha propia, eso sí, con mucha consulta e investigación previa.

Así que llegados a este punto nos encontramos con que el debate de los últimos meses tiene que ver con estos trabajos de master y tesis de los políticos. Estos días se ha cuestionado la tesis que el Presidente del Gobierno Pedro Sánchez presentó en 2002 en la Universidad Camilo José Cela. Se le ha acusado de copiar párrafos del BOE, de copiar gráficos de trabajos anteriores, de escribir citas literales de autores con publicaciones... y yo digo "pues lógico". Es una tesis que tiene un desarrollo previo de investigación y si citas textualmente tus fuentes es lícito. Se ha sometido la tesis a dos programas anti plagio y uno de ellos dictamina que el 13 % es literal a otros trabajos y el otro dice que solo un 0'96 %. Las universidades consideran plagio si más del 25 % es copia sin cita, es decir, sin trabajo de reflexión no conclusiones personales. Por tanto, NO HAY PLAGIO en la tesis. 

Pero es que resulta que existen otros políticos que en la Universidad Rey Juan Carlos de Madrid (y supongo que en alguna más) han conseguido un master en algunos casos sin aparecer por las aulas y en otros sin trabajos que presentar. Otros incluso presumen en su currículum de ser doctorandos o tener tal o cual licenciatura. Y como hoy con Internet estamos inmersos en un "Gran Hermano" que nos controla el más mínimo movimiento, vemos que a raíz de estos casos de Pablo Casado, nuevo líder del PP, Cristina Cifuentes o Carmen Montón, se ha desatado una crisis de "titulitis" en la cual algunos perfiles on-line han pasado de ser Licenciados en Medicina a no tener acabado el Bachillerato. Y esta es la cuestión: ¿dónde está la ética en la Política?

A raíz de la llegada al poder del PSOE tras la moción de censura, los sectores más rancios de la derecha española están que trinan. Ven que sus privilegios y sus proyectos de abrir más la brecha social se van a pique y buscan por donde sea para hundir una nueva manera de hacer política que se está abriendo paso en España. Mientras esto de la tesis y los máster ocurría, con dimisión de una ministra incluída, el líder del PP no presenta NADA que avale sus estudios, al igual que el líder de Ciudadanos, Albert Rivera, que ha tenido que ver como la universidad de la que afirmaba ser doctorando ha desmentido dicha información.


Pero claro, quien engaña al pueblo según ellos, es Pedro Sánchez. En el fondo lo que hay es la creencia de que ellos son los depositarios del poder y que cualquier acceso al mismo por parte de la izquierda, además no por elecciones sino por moción de censura, es ilícito. Además, como también se habló durante todo el verano de exhumar los restos de un dictador de un lugar con mantenimiento público, eso les escuece más y cuando se vota en el Congreso dicha exhumación ambos partidos se abstienen. Es decir, que no se quiere mirar al futuro, sino seguir anclados en un pasado rancio y clasista. Lo triste es que un muchacho de 38 años, que ni siquiera conoció a Franco ni vivió su dictadura parezca en sus discursos el heredero de su ideología, disfrazado de demócrata del s. XXI. Cada día que pasa su ideología regeneradora se desmonta a la misma velocidad que su curriculum mengua. Es decir, ética 0

Y en el caso de Pablo Casado, lo mismo, hay que esperar a que un juzgado le obligue a presentar cómo obtuvo sus títulos, aunque él diga que todo lo hizo legal, exige al Presidente del Gobierno que haga pública su tesis (y así lo ha hecho para acabar con esta cacería) pero su ética le dice que él no, y sus acólitos le aplauden (por acólitos entiéndase no solo las personas físicas, sino grupos mediáticos que siguen difamando a Pedro Sánchez pero protegen a sus vástagos, porque son los "elegidos").

Y digo yo, ¿realmente importa que se publique la tesis de Pedro Sánchez? Seguro que ni se imaginó que a lo mejor acaba siendo un best-seller, yo desde luego ni la voy a leer, pero será uno de los libros más consultados del año. La cuestión es que el Presidente sí ha actuado con ética, mientras los otros dos no. Y mientras ocurre esta nube de humo lanzada por esa derecha rancia, el Gobierno intenta sacar adelante medidas de regeneración, como por ejemplo este viernes en el que el Consejo de Ministros ha aprobado revertir los recortes que el gobierno del PP hizo en la educación pública.


Todo esto y otras medidas sociales no interesa que se sepan. Pero se están haciendo, poco a poco, en algo más de 100 días, y ya es bastante hacer cuando se destruyó en 6 años todo un sistema de bienestar, derechos y libertades por el gobierno neoliberal de Rajoy siguiendo la pauta de Merkel.

Y el día a día sigue, en los colegios, en los hospitales, en las tiendas, en las empresas, en los domicilios, viendo cómo unos políticos tienen ética y otros no, lo cual no deja de ser un reflejo de la misma ética que puedan tener los ciudadanos y ciudadanas. Esperemos que cuando haya elecciones los y las votantes sepan elegir, tengan MEMORIA y no retrocedamos 20 o 30 años eligiendo mal, y deseando que se elija no para nuestra sociedad y nuestro ombligo, sino para la sociedad del futuro, el ombligo de nuestros hijos y de nuestras hijas.




sábado, 24 de febrero de 2018

PENSIONISTAS + 0,25

Esta semana ha habido varias noticias importantes en España. No quiero destacar una protagonizada por un "gurú tulipán" sobre todo para no darle publicidad, tampoco la huida de una responsable independentista antisistema a Suiza porque ya cansa el tema, a pesar de que también ha habido periodistas que la han insultado por su cambio de imagen al más puro estilo rancio, lo cual fortalece más sus ideas. Sin embargo sí quiero destacar a aquellos que siguen luchando, a pesar de la edad.

Con la crisis económica en España hemos visto cómo muchos jóvenes de treinta o cuarenta años, algunos de ellos previamente independizados, tuvieron que retornar a la casa familiar porque se quedaron en el paro y con una mano delante y otra detrás, pasando a depender económicamente de nuevo de sus padres, haciendo éstos en muchos casos no solo de padres y madres, sino también de abuelos y abuelas porque han llegado a acoger familias enteras en pisos humildes y con unas pensiones míseras que tenían que llegar para alimentar a 6, 7 o más personas.

Han sido precisamente estos jubilados los que nos han dado de nuevo una lección. El sistema de pensiones público que tanto caracteriza a España como logro social y de bienestar, empezó a cuestionarse con la llegada de la derecha del PP al poder y sobre todo sus políticos se han dedicado estos años a esquilmar el fondo de pensiones que siempre tenía suficiente remanente para dejarlo prácticamente a 0 o incluso en números negativos, alegando que "era necesario para salir adelante". Este año la Ministra de Trabajo y Asuntos Sociales anunció que las pensiones se iban a revalorizar un 0,25%, lo que en muchos casos suponía una subida de... 1 euro.

Ha llegado a tal punto la desfachatez del gobierno popular que incluso ha mandado una carta a los pensionistas autoalabándose del logro de la subida y que es un avance en su bienestar. He aquí una de esas cartas en las que además se ve la irrisoria cantidad que cobra el o la pensionista a quien va dirigida.




España ha mejorado tanto la asistencia a las personas de más de 65 años que está convirtiéndose a pasos agigantados en un país envejecido. Si hace 30 o 40 años una persona llegaba a jubilarse, su esperanza de vida no aumentaba tanto como lo está haciendo ahora, gracias también a la estupenda Sanidad pública que también nos quiere aniquilar la derecha. Mis abuelos paternos murieron en torno a los 70 años o llevaron una calidad de vida si vivieron más, como fue el caso de mi abuela materna con una demencia senil y sin asistencia especializada, viviendo hasta los 82 años. En cualquier caso, eran "abuelos" desde muchos años antes. Hoy una persona de 70 años en España no se puede considerar "mayor" y la esperanza de vida se prolonga más allá de los 80 años. Esto hace precisamente necesarios unos servicios públicos para este sector de edad que no hay o que no se queiren dar, y menos cuando una pensión sube un 0,25%. En el otro lado de la pirámide encontramos que no hay suficiente gente en edad laboral que pueda generar riqueza, es decir, los porcentajes de población activa decrecen, pero no sólo porque hay menos gente sino también porque esta gente está en paro o ya han tenido que emigrar.

Es decir, la sensación es de que España subsiste por la constancia y los ahorros que la gente ha ido haciendo con mucho sacrificio y privándose de cosas que ahora podrían disfrutar es la que prevalece, siendo un matrimonio anciano o en muchos casos un solo miembro ya de ese matrimonio porque el otro ha fallecido, quien mantiene la economía diaria de las familias españolas. 

Ante este rosario de mentiras y manipulaciones por parte del gobierno, algunos colectivos de jubilados y jubiladas empezaron a organizarse hace unos pocos meses para manifestarse en fechas concretas en las principales plazas de las ciudades españolas. Este pasado jueves la convocatoria en Madrid era acercarse al Congreso... ¡y vaya si se acercaron! Por fin parece que volveremos a tener a nuestros mayores luchando ya no por ellos, sino por todos, porque esto irá a más en cada plaza de cada pueblo o ciudad. La imagen habla por sí sola.




Así que en cuanto tenga la oportunidad y mi trabajo me lo permita, iré a la próxima concentración porque es hora de reaccionar, de que los ciudadanos protestemos de verdad y echemos de una vez de las instituciones a este gobierno corrupto, a estos malos gestores, a estos aniquiladores de los servicios públicos que nos meten por los ojos que todo lo privado es lo mejor. Llevan años diciéndonos que hay que abrirse un plan de pensiones privado que complemente a la pensión pública; que la mejor atención médica te la darán a través de un seguro privado; que la asistencia a la dependencia mejor te la pagas tú contratando a un profesional, etcétera. Resumiendo, un gobierno al servicio de los buitres capitalistas de Centroeuropa, de las multinacionales aseguradoras, de los grandes bancos mundiales y no al servicio de sus ciudadanos. Yo estoy convencido de que reaccionaremos y no será demasiado tarde, pero creo que quien va a capitanear esta nueva rebelión son nuestros mayores y sería un orgullo y un ejemplo para todos. ¡¡Allá vamos!!


martes, 27 de septiembre de 2016

NO PAÍS DOS PITUFOS

Non é un día de celebracións, aínda que para algúns si. É difícil explicar o que realmente sucedeu onte en Galicia tras a xornada electoral. Aínda que todos sabiamos que o PP ía gañar as eleccións, sempre quedaba a esperanza de que non chegase á maioría abosluta. Pero chegou. E non por primeira vez e seguramente non pola última. A pesares de todos os mítines e de utilizar as redes sociais para denunciar a política continua de recortes nos servizos públicos, o candidato á Xunta de Galicia do Partido Popular acadou a maioría absoluta dun xeito rotundo. E a representación gráfica dese trunfo é un mapa da nosa terra que podería acompañar un avance da próxima aventura dos Pitufos:




Moita xente doutras comunidades autónomas ou doutros países do mundo preguntaránse cómo é posible. Eu tamén. Só 10 concellos dun total de 314 votaron maioritariamente a outros dous partidos, 9 ao PSdG-PSOE e 1 á Marea Atlántica. A poboación destes concellos é unha procentaxe baixísima no total galego, así que non hai análise en contra que valga.

O terrible disto é que preguntas e non coñeces a ninguén que diga "eu votei ao PP". Coñezo xente que si o fixo, pero xente convencida do seu voto e das súas crenzas que están orgullosos de pertencer ou votar ao PP. Son admirables porque ten que ser moi difícil aguantar todo o que se lles di da corrupción, dos recortes, da soberbia, do caciquismo... pero non desisten. 

Xa nos tempos que gañaba Fraga en Galicia preguntábame por qué. Daquela aínda estaba moi recente a morte de Franco e a democracia ía paseniño, así que as redes caciquís no rural funcionaban sen descanso. O discurso do medo imperaba e as urnas enchíanse de votos a Alianza Popular e posteriormente ao Partido Popular. ¿Cómo se podía combater iso? Coa educación da xente, pouco a pouco e co paso dos anos as cousas irían cambiando.

Tivemos unha luz cando o PSdG-PSOE e o BNG puideron gobernar durante 4 anos, no chamado bipartito, entre 2005 e 2009, pero a ilusión morreu cando a continuación o actual candidato Alberto Núñez Feijóo, conseguía de novo o trunfo para o Partido Popular e dende aquela revalidou dúas maiorías absolutas máis, a última onte. Despois de cavilar moitos anos, teño feita a miña análise, que pode ser certa ou non, pero é o que penso do que vivín e do que vexo no día a día nas rúas da miña cidade e nas vilas ás que adoito ir.

En Galicia hai un terzo da poboación que non vota. É moi raro chegar ao 70%, a participación quédase sempre en torno a un 60 / 65 % ou incluso menos. Moita poboación é rural e espallada, e aínda que parece que o seu control é máis difícil, pois a realidade é que non é así. A xente do rural galego ten un xeito de pensar baseado nunhas crenzas e estruturas bastante ancoradas por determinadas circunstancias históricas e sociais que Galicia viviu dende sempre, hai que darse de conta que somos o extremo occidental de Europa e fin da terra coñecida ata moi entrada a Idade Moderna. O que si acontece é que tiveron pouco acceso a estudos e cultura, moita xente emigrou durante os séculos XIX e XX e a súa economía baseábase na subsistencia, con todo o que iso implica. Tratábase de manter á familia e ás veces aos achegados e para iso había que conseguir un traballo que dese cartos, aínda que fose lonxe do país, de aí a emigración. Arxentina, Cuba, Venezuela, Uruguai e posteriormente Alemaña, Bélxica, Francia e sobre todo Suíza, foron os países con maior presenza de galegos. En moitos casos, sobre todo os americanos, quedaron alá, pero no resto a maioría voltaron cando fixeron o seu particular "peto" para ser ben vistos nas súas vilas e aldeas e ter unha posición económica por riba dos seus conveciños. Iso si, un gran coche, unha gran casa e, se cadra, un pequeno negocio (xeralmente unha cafetería) para seguir facendo cartos unha vez voltasen. Isto, en certo xeito, acercábaos ás estruturas de poder, pero non accedían a el, só acababan converténdose en novos "pións" das estruturas establecidas, que servían tamén para resolver aqueles asuntos para os que estas persoas non se sentían seguras, especialmente os relacionados coa burocracia, á que consideraban para xente "estudada". 

Continuouse así cunha estrutura de redes clientelares que chegan aos tempos das prácticas caciquís dos ss. XIX e XX. No rural isto segue a ser moi frecuente porque ademáis o Estado dispón dos organismos administrativos perfectos para iso: as deputacións provinciais, imprescindibles nun territorio de pequenos concellos aos que hai que dar unha serie de servizos básicos. Diredes vós, "a que vén todo este rollo?" Pois vén a que outro 33 % dos votos en Galicia débense a este sistema clientelar, similar ao que pode haber noutras rexións de España ou de Europa. 

Cando empecei a saber que isto era así, alá polos tempos do instituto, a min fervíame o sangue, incluso nas clases de Ética plantexábannos o dilema moral desta práctica. Tamén os partidos de esquerda daqueles primeiros anos denunciaban en todas as eleccións o "carrexo" de votantes por parte do partido que ten instaurado este sistema en Galicia, o PP. Co paso do tempo e con estudos posteriores xa con 30 anos, aprendín que isto forma parte de moitas culturas polo que expliquei antes. En España non é sempre o mesmo partido o que leva a cabo esta práctica que é difícilmente combatible. En Euskadi, o PNV; en Cataluña, a antiga CiU; en Andalucía, o PSOE... Polo tanto, a existencia de voto "cautivo" e non reflexivo axuda a conseguir estes resultados. Por iso non é difícil ver durante a xornada electoral como as monxas dos asilos de anciáns levan a todos os seus usuarios a votar sen saber estes a quen votan; igualmente en moitos concellos rurais e mesmo na cidade (eu véxoo no meu colexio electoral) o encargado disposto polo partido é o que controla durante todo o tempo de votación quen vai votar e quen non, incluso axuda a aqueles que non teñen medios para acercarse ao colexio electoral. Asegúrovos que onte vin entrar no mesmo como nunca vira moita máis xente impedida, en cadeira de rodas ou con muletas que noutras convocatorias anteriores, incluso un votante chegou a caer e foi enseguida axudado polos interventores do partido para que se levantase e votase.

Ademáis este "voto cautivo" convértese na peaxe que moitas persoas acaban pagando porque o político de turno lles arranxou un favor a cambio do voto. Parece algo incrible no século XXI, pero é así. Persoas que despois de 40 anos de democracia avalan unhas prácticas clientelares sen cuestionarse se están ben ou mal, simplemente conseguiron para os seus o que buscaban, que pode ser un posto de traballo nunha empresa dun amigo do político, arranxar o papeleo dunha pensión vitalicia, colocar a un fillo ou filla nun posto importante na Deputación despois de ter estudado unha carreira, conseguir a licencia para a construcción dunha casa ou chamizo anexo e que non contribúa no IBI. Cando vivín en Padrón coñecín xente que mo contaba sen rubor e o admitían e eu non podía nin comprendelo nin aceptalo, pero cheguei a buscarlle un sentido. Cal é? Pois simplemente a inseguridade e a incultura da xente, pero sobre todo o primeiro. Ante un asunto vital que require un longo camiño burocrático, as persoas buscan a maneira de "atallar" ese camiño por medio deste intermediario a cambio do seu voto nalgúns casos de por vida e incluíndo a fillos, noras, pais, netos... O trasfondo disto é que para min non é aceptable, pero para moita xente si, tanto o político como a persoa axudada, porque os dous obteñen beneficios. O político cre firmemente que está a facer unha boa acción e o cidadán considera que o seu voto é o xeito de pagarlle. Para min é, simplemente, corrupción, pero que é a nivel legal difícilmente demostrable.

E nos queda o outro 33 % dos votos, o que eu chamo voto libre, o voto da xente que non ten presións para escoller por calquera opción política segundo as súas crenzas. Lóxicamente, aquí tamén van votos para o Partido Popular, que representa á dereita española, de forte sentido católico, conservadora, clasista, defensora da iniciativa privada frente á pública e moi pragmática. A nivel de comunicación hai que recoñecer que son de 10, a súa campaña a nivel de slogan e grafismo foi sen dúbida a mellor e a nivel de partido tamén sen dúbida foi o máis unido en torno ao líder. Os medios de comunicación maioritarios tamén están controlados por eles, así que só podería producirse un miragre onte. E non, para un non crente, é difícil que pase. A división da esquerda, o descoñecemento dos e das candidatas e candidatos, intereses máis a nivel de partido que a nivel de comunidade autónoma fixeron o resto. Se houbo un partido que se pode dicir trunfador despois do PP, ese foi o BNG, que acadou 6 escanos de 75 cunha candidata fiable, un proxecto veraz e unha consistencia, tendo un rival novo moi forte como é En Marea, a confluencia galega de Podemos que conseguiu pasar en votos ao PSdG-PSOE e empatar en escanos, como calificaron algúns periodistas na radio, "sorpasiño".

En definitiva, 4 anos máis de goberno de dereitas en Galicia, recortando en servizos esenciais como sanidade e educación, cunha poboación envellecida (a taxa máis alta de Europa) porque os xoves emigran, salarios moi baixos con respecto á media nacional e non digamos á europea, traballos precarios e sen oportunidades de promoción para recén licenciados, mulleres e parados de longa duración; falta de emprendemento en sectores básicos da nosa economía como o gandeiro, pesqueiro ou lácteo; unha promoción do turismo mellorable, listas de espera, incendios, aulas pechadas, colexios nos que chove dentro das aulas, falta de mestres... O panorama é desolador, pero un 47,5% dos votos quixeron isto, a pesares de que un terzo deles é cautivo. Existirá momento en que se acabe con esta democracia clientelar da que disfrutamos en España? A min entristéceme moito que sexamos así, que a xente non se pare a pensar por uns minutos a forza que ten un voto. Somos para analisar antropolóxicamente, seguro que algún estudante de calquera recuncho de Europa desfrutaría facendo aquí a súa tese porque abofé que somos peculiares.

Pero, como me dixo hoxe un bó amigo, maior, votante socialista dende sempre e por dentro todo un filósofo galego... "Alfonso, el sol sale todos los días". Aí queda iso, déanlle voltas, saquen as súas conclusións e escriban. Se cadra é mellor así (eu estou convencido que non), pero seguro que moitos deses votantes do rural hoxe son exactamente igual de felices que foron onte, sen saber sequera a que partido votaron aínda que teñan que agardar por unha consulta dun especialista 7, 8, 9 meses ou pagar 8 euros por cada sesión de quimioterapia na sanidade pública, sachando na súa hortiña e recollendo aos netos que saen dunha escola xélida e con falta de mestres, construida ao lado dun monte incendiado no pasado verán. Isto é Galicia, disfrútena se nos visitan, serán sempre benvidos.



martes, 28 de junio de 2016

BREXIT A LA ESPAÑOLA

¡¡Vaya semanita!! Lo siento Paquito, pero hay que hablar de política. ¿Por dónde empiezo? ¿Por UK o por Spain? No estamos en Eurovisión, pero a alguno solo le queda decir que todos nuestros males vienen "porque esos países se votan entre ellos y así es imposible ganar". Comencemos

Después de comerme los criollos en la playa, me acosté tranquilo y feliz, recordando a mis colegas de hoguera qué habría pasado en el Reino Unido. Dos días antes había visto a una pareja de amigos que viven en Londres y uno comentaba que no habría "brexit" y el otro no lo tenía tan claro. El 24 de junio, festivo en Galicia, lo recordaré como de los más inestables en cuanto a política y economía de los últimos tiempos. Mientras desayunaba me entero que el Reino Unido ha decidido salir de la Unión Europea por un 52% frente a un 48%. Europa está en shock y las bolsas caen estrepitosamente en una nueva crisis.

Dimite el Primer Ministro del Reino Unido, David Cameron; pero resulta que poco a poco se van sabiendo más datos. Escocia e Irlanda del Norte votaron contundentemente SÍ a Europa, por lo que hablan de su independencia del Reino Unido para continuar en la UE. Pero lo más sangrante es que, por franja de edad, los mayores de 50 años del rural inglés decidieron el "no" por encima de los jóvenes  urbanos que también votaron por el "sí". Es decir, los que vivirán 10, 20 o 30 años han decidido por los que vivirán 50, 60 o 70. Patético.


Bruselas le dice al Reino Unido que "out is out" y que lo hagan pronto; pero en el país empiezan a ver que ha sido un error y más de 2 millones de británico piden ya un segundo referéndum. Conclusión: la debacle económica en Europa y terremoto político que va a influir en los diferentes gobiernos comunitarios.

Y llegamos al domingo 26 y de nuevo en España, a las urnas. Todas las encuestas vaticinaban un descenso del PP y un aumento considerable de Unidos Podemos que llegaría a sobrepasar al PSOE, finiquitando a Pedro Sánchez y removiendo los cimientos de nuestra democracia. La campaña electoral se basó en ese supuesto y en los pactos postelectorales. Pablo Iglesias se puso ahora la careta de socialdemócrata, tendía la mano al PSOE para el futuro gobierno de coalición (con él de presidente, claro) y pronunciaba en el debate a 4, al que sí acudió Rajoy esta vez, palabras por lo bajo diciendo "el enemigo no soy yo, Pedro, no soy yo, es el Partido Popular, es Rajoy". Mientras, el Partido Popular en su estilo, al margen de todo y en su mundo, hablando para los suyos y sin mojarse, de vez en cuando ofreciendo la "gran coalición" para que no gobierne Podemos y poco más.

Llega el escrutinio y poco a poco salta la sorpresa (o "sorfresa", que me gusta más). El PP consigue 137 escaños, 14 más que hace 6 meses; no se produce el "sorpasso", siguiendo el PSOE como segunda fuerza aunque bajando 5 escaños (85) y Unidos Podemos se queda con los mismos, 71, a pesar de haber bajado más de 1.000.000 de votos. Las caras de sus primeras cabezas eran todo un poema ayer por la noche; por último, Ciudadanos también pierde ocho escaños y se queda con 32.

Y hoy lunes todo han sido análisis porque las encuestas no dieron ni una. Y yo tengo el mío, aparte de estar medianamente satisfecho con el resultado de mi partido, ya que sube la derecha y es más que seguro que vuelva a gobernar el PP, aunque nos pese.

1º) El "brexit" ha influído en el resultado del PP. Los mayores han decidido por los más jóvenes en cuanto al voto de la derecha, aparte de querer garantizar estabilidad.

2º) El PSOE pierde 5 escaños por castigo de aquellos que no querían pacto con Ciudadanos. Pedro Sánchez aguanta después de toda una campaña de desprestigio de los medios de comunicación, del PP y de Podemos.

3º) Podemos se queda helado. Hay un castigo claro a la confluencia para "asaltar los cielos". ¿Por qué? Sus mismos dirigentes dicen que no se lo explican, pero yo sí lo haré porque me voy a recrear en ello.

4º) Ciudadanos también pierde 8 escaños porque muchos de sus votantes volvieron al PP y otros no querían el pacto con el PSOE

Total, que el análisis, después de 2 elecciones en 6 meses queda como sigue:

- La estrategia de apartarse de la investidura de Mariano Rajoy funcionó. Se premia al que no da la cara y al que no se esfuerza, muy típico de España. Además, se exalta a aquel que roba, es corrupto o delinque porque ha hecho una hazaña, al más puro estilo pícaro de nuestra literatura. El 33 % de este país vota PP porque en el fondo esos ciudadanos son como el PP, defienden políticas de amiguismo,  actuarían como cualquiera de los corruptos que jalean y defienden y si pudiesen robar al Estado, tal cual "llanero solitario" lo harían. Seguimos siendo de pandereta.

- La estrategia, por otra parte, de buscar unas segundas elecciones que se planteó Podemos no funciono. El 20-D pudo haber un gobierno de izquierdas PSOE-Podemos, pero su líder Pablo Iglesias tenía más ansias de grandeza. Utilizó las reglas del juego constitucionales para conseguirlo, pero hizo trampas y le salió mal. Pidió una vicepresidencia, 4 ministerios de control gubernamental y un referéndum en Cataluña a sabiendas que el PSOE le diría que no. Es decir, todas aquellas soflamas sociales contra los desahucios, la renta social mínima, los escraches, la okupación... quedaron relegadas por sus ego personal. Además, todo esto a la luz de todas las cámaras, convirtiendo la política en un "reality show" con niños en la teta de su madre en el Parlamento, morreos de amistad entre dos "machos alfa" incluso fomentando las citas entre un diputado de Podemos y otra del PP ante el reto de un programa de televisión, cita que propuso desde el mismo atril de la tribuna de oradores. Sabíamos hasta dónde estaban los servicios del Congreso porque la estrella del "reality" nos los presentaba en directo. Y si no era suficiente, carnaza para subir la audiencia: espetarle agresivamente al que pretendía tener de socio de gobierno que "tenéis las manos manchadas de cal viva". Cuando se disolvieron las Cortes hace dos meses, su discurso se volvió amable con el PSOE porque ya se veía de Presidente del Gobierno, fagocitó a Izquierda Unida con otro episodio del reality en la Puerta del Sol abrazado a Alberto Garzón y proponía agenda para el día después de las elecciones con una "mano tendida al PSOE" o susurros en directo en el debate televisivo diciendo "no somos tus enemigos, Pedro, el enemigo es el PP".

Pero la audiencia (y quiero emplear el lenguaje del reality más famoso en la televisión en España) es soberana y durante las horas que estuvieron abiertos los colegios electorales, los televidentes que en vez de votar desde su móvil lo hicieron de verdad en las urnas (o algunos no lo hicieron), anticiparon la tragedia. ¡¡Es que España siempre fue mucho de tragedias en los realities!! No se produce el "sorpasso", se quedan con 71 escaños y como se dice vulgarmente, "se dan la hostia bien dá".

Y en las ciudades con alcaldes populistas desde hace poco más de un año (entre ellas A Coruña) el desencanto y la estupefacción les dan el primer baño de realidad. En A Coruña Marea Atlántica baja cerca de 10000 votos y el PSOE sube casi 3000, a pesar de que mis compañeros concejales en el ayuntamiento han tenido que soportar adjetivos descalificativos en estos meses tales como "orcos", "casta" y similares, ninguneos, desprecios y muy poco talante ni diálogo. Y no sólo los concejales, también aquellos a los que no nos califican como "xente do común" y hemos recibido el calificativo de "desleales ao Concello" porque actuamos conforme a lo establecido en determinados aspectos públicos referidos a nuestro trabajo.

- Total, que lo triste es que gana el PP. Rajoy volverá probablemente a darnos 4 años de amargura (si lo aguantamos); por culpa de la actitud de un señor no pudimos tener pacto de izquierdas hace 6 meses; pero como ver al oponente caer produce cierta satisfacción, no podemos decir que, a pesar de no tener un resultado mejor, no disfrutáramos ayer de ver cómo la soberbia y altivez quedan relegadas por la humildad (o eso se espera). No estamos contentos, lo ha dicho Pedro Sánchez, pero tampoco nos dan pena los terceros, por todo el daño verbal e institucional que nos han hecho cuando podríamos haber tenido a Rajoy jubiladito en Sanxenxo.

Me decía hoy un buen amigo socialista que todas esas confluencias regionales de Podemos van a acabar a navajazos entre ellos, cual quinquis de barrio o hooligans de Eurocopa, que "venche sendo o mesmo". Y tiempo al tiempo.

Al PSOE le queda un análisis profundo de muchas cosas a nivel interno, pero a nivel público le toca ejercer una oposición constructiva en el Parlamento para crecer y conseguir mejor resultado dentro de 4 años. Y sí, no lo niego, disfruté con el baño de agua fría de los líderes de Podemos porque fue el mejor castigo que se le puede dar a la soberbia y la altanería.

Así pues, Pablo Iglesias, creo que allá por 2014 dijiste que si no ganabas probablemente te ibas. Plantéatelo. Mientras, no nos queda más que aguantar al inepto de Rajoy recortar más los servicios públicos para que los de su partido sigan robando y llevando dinero a Panamá, Suiza, etc. Un 33 % gobernará por el 66% restante, todo muy equitativo, sí.

En fin, iremos viendo qué pasa ya que la situación da para mucho juego. Como España siempre fue un país impredecible, seguro que viviremos alguna sorpresa de aquí al nombramiento del nuevo gobierno, así que calma. Se acerca julio y el calor, así que niños, playa, terracitas, bañador, lo que toca en verano. Un saludo y ... ¡¡comentad, por favor!!





lunes, 9 de febrero de 2015

¡A POR EL VOTO!

Ya estamos en el año del cambio. O por lo menos eso es lo que dicen la mayoría de los políticos de este país. Tras la irrupción de Podemos en todos los saraos políticos, las aguas andan revueltas en tertulias, empresas de estudios de opinión, ejecutivas de partidos y demás intríngulis de poder. Hace pocos días, una cena "secreta" entre dos pesos pesados del PSOE (Bono y Zapatero) con el líder de Podemos, Pablo Iglesias, servían para poner en tela de juicio el liderazgo del Secretario General de los socialistas, Pedro Sánchez, aunque luego quedó más que claro tras las declaraciones de Bono en un programa de televisión. La cuestión es que a este hombre lo hemos escogido los militantes de base y parece que a alguno de los históricos del partido le sale urticaria cuando la masa decide. Pues por el momento es lo que toca. Las encuestas le dan a nuestro partido cada vez menos votos, pero sin embargo Pedro Sánchez es el político más valorado de España.

No está mejor el Partido Popular, embarrado hasta las cejas con todos los casos de corrupción habidos y por haber. Aún así, las encuestas le siguen dando ganador de las elecciones, en algo que tiene que resultar incomprensible para el ciudadano medio europeo y que pone a los españolitos como ciudadanos de costumbres y sin demasiadas luces para razonar políticamente. El PP saca pecho de todo esto hablando de que la economía ya empieza a notar la recuperación de la crisis. ¿Dónde? porque los datos del paro aumentaron en enero y esas subidas que tanto prometieron en pensiones y sueldos se han traducido en bajadas de cotización al IRPF y aumento 0. Es para enmarcar leer una carta en el periódico de una jubilada que ha visto cómo su pensión se incrementaba en 0,84 € (sí, sí, leen bien, 84 céntimos) en el primer mes del año. El PP huele a podrido por los cuatro costados, teniendo que salir el ex-presidente Aznar en el congreso del partido (¡virgencita, virgencita, que me quede como estoy!) diciendo que ahí está él, para lo que haga falta. ¡¡Temblad, españoles!!

Tenemos en estos momentos a Podemos crecido al máximo después de la victoria del "hermano griego" de Syriza. Grecia ha sido cabecera en todos los informativos europeos por la patada en el culo a Merkel, la "troika" y demás gerifaltes económicos del continente. En dos semanas alguna medida adoptada por el nuevo gobierno griego ha chocado tanto que no se prodigan que digamos en actuaciones de izquierda: un gobierno sin mujeres y una alianza con un partido de derecha nacionalista. Bueno, habrá que darles los 100 días de prueba a ver cómo evolucionan. El caso es que los líderes de nuestra rama populista están ya también salpicados de cierta desconfianza: Monedero con sospechas de fraude fiscal y algunos otros con actuaciones cuanto menos, dudosas. A nivel local la organización de esta nueva alternativa política está teniendo bastantes problemas porque muchos simpatizantes quieren alcanzar cotas de poder sin saber realmente a qué se exponen. En A Coruña se llegaron a formar hasta 4 corrientes y en Lugo tuvieron que sacar del partido a uno que era falangista y que quería traer a todos a raya. En fin, una mezcolanza que puede ser bastante peligrosa de cara a acceder a las instituciones.

Por último, la ya casi extinta Izquierda Unida ha sido quién ha pagado el pato de toda la división de la izquierda. Su líder nacional, un joven de 31 años que prometía, no parece afianzarse en una estructura que tiene grietas por otro asunto sospechoso de corrupción de la líder madrileña, que acabó dejando el partido y parece arrimarse a Podemos (siendo además la pareja sentimental de su líder). Yo creo que al final IU acabará absorbida por Podemos y dios dirá.

El caso es que estamos en un año con cuatro citas electorales: elecciones anticipadas en Andalucía; elecciones municipales y autonómicas en mayo, elecciones anticipadas en Cataluña en septiembre y elecciones generales en noviembre. Desde luego que las cosas cambiarán porque lo que está claro es que no habrá mayorías absolutas salvo casos puntuales y serán necesarios muchos pactos y mucho consenso.  Los pequeños partidos como UPyD, Ciudadanos o los partidos nacionalistas y regionalistas pueden ser en muchos casos las pretendidas "novias" que faciliten (o no) la gobernabilidad en ayuntamientos, autonomías y tal vez el país.

En mi caso, afiliado al PSOE como muchos sabéis, estoy apoyando a la candidata a alcaldesa de mi ciudad. Con varios compañeros y compañeras estamos visitando al pequeño comercio, denunciando con acciones simbólicas el deterioro de los barrios de la ciudad o la tala de árboles indiscriminada que ha hecho en la legislatura el gobierno del PP, aparte de dar a conocer a todos los ciudadanos el programa que hemos elaborado. Es muy sorprendente comprobar cuando te pones a hablar con los vecinos o los comerciantes que todavía hay mucha gente desconfiada, que les cuesta expresar sus ideas y proposiciones políticas, gente que te apoya y gente enfadada (y con razón) que acaban diciéndote "todos son iguales".  A mí esa frase me mata porque cuando pienso en la época en que mis abuelos fueron represaliados por sus ideas de izquierda y que el partido que está en el gobierno de la nación, de la comunidad autónoma y de la ciudad no haya nunca condenado ni manifestado su oposición pública a la dictadura franquista, pues qué queréis que os diga, iguales no somos. El único partido democrático que no ha pasado una transición en España es el Partido Popular, ya que muchos de sus dirigentes estaban en estructuras orgánicas del anterior régimen y no sufrieron ningún tipo de represalia política por sus ideas. Es el paradigma de partido demócrata cristiano que, a mi modo de ver, debería evolucionar un poco. De hecho su cabeza más visible, el presidente del Gobierno, es de lejos la persona de más edad al frente de uno de los grandes partidos de España cuando lo que sí se palpa en al ambiente político es que tenemos que meternos de lleno en una nueva etapa democrática que encabecemos los que tenemos 40- 50 años y que no votamos la Constitución de 1978. El rey Juan Carlos accedió al trono cuando tenía 37 años, hoy el rey Felipe VI tiene ya 47 y acaba de ocupar el trono; Suárez, artífice de la transición, tenía 44 años cuando llegó a Presidente del Gobierno; Felipe González tenía 41...

Y sí, claro que hay diferencias entre un partido y otro, aunque muchos se empeñen en etiquetar al PP y al PSOE como iguales. ¡Ni de lejos! La forma de enfocar las cosas y de entender los derechos y libertades individuales son desde luego muy diferentes: la defensa de lo público que defiende el PSOE en los servicios fundamentales (educación, sanidad, asistencia social...) frente a la privatización que abandera el PP, con toda la filosofía que subyace detrás y que es muy difícil de explicar en un post, pero que se entiende. Como oí decir a un compañero de partido que se presentó a las primarias en la agrupación local de mi partido, si pactaría con el PP si llegase a la alcaldía, la respuesta fue clara: 

- "Hombre, podemos ponernos de acuerdo en cosas banales como de qué color ponemos las farolas o las papeleras de la ciudad, pero nunca en un pacto de gobierno porque nuestro ideario es completamente contrapuesto". 

Es totalmente cierto. En este país parece que está prohibido pactar, cuando debería ser lo habitual para facilitar la gobernabilidad, lógicamente cuando no se renuncie al itinerario fundamental de la ideología de cada partido. En la transición hubo pactos de fuerzas más antagónicas que las que hay ahora y la Historia demostró que fue lo correcto y necesario para el momento que se vivía entonces. 40 años después es otro momento que requerirá consensos más que necesarios porque otras amenazas acechan desde fuera del país, recordad lo que publiqué tras las matanzas de París. (Nota: es difícil ser más explícito con el contenido de este párrafo, pero podría serlo. Que cada lector lea un poco entre líneas).

En fin, que toca captar votos de donde sea porque la disputa electoral estará muy reñida. No hay un ganador claro de ninguna de las elecciones y las encuestas cambian de un día para otro. Pero... ¡atención! Escojamos con cabeciña, pensando no sólo en 4 años sino en que muchas de las cosas que se hagan por el partido que gane afectará al futuro de nuestros hijos, a su educación, a su empleo, a sus derechos y prestaciones, así como al del resto de los ciudadanos en mayor o menor medida. Desde luego que 2015 será intenso políticamente hablando, a ver si para febrero de 2016 hago un post que recuerde lo que puse hoy y contando la situación que estemos viviendo. El poder lo tenemos con nuestro voto, así que pensémonoslo bien.





martes, 16 de diciembre de 2014

¿ESTAMOS LOCOS O QUÉ?

¡¡PERDÓN!! Casi un mes sin escribir, os debo un post por lo menos, pero es que este curso está cargado de cosas que me llevan tiempo de ordenador y que contarlo aquí puede resultar tedioso para un profano en trabajo educativo, así que hoy, después de exámenes y evaluaciones de alumnos, allá voy.

La actualidad trae noticias sorprendentes. Uno que está empezando a implicarse en la política activa, ve desde una tribuna un tanto privilegiada el terremoto político que está viviendo España. La irrupción de Podemos en la cancha política ha hecho añicos el bipartidismo y la sociedad española ya pide a gritos una reforma profunda de nuestro sistema democrático, partiendo de la base de una reforma constitucional que sirva para unos 30 o 40 años en adelante y que podamos votar los que no lo hicimos allá por 1978. Es otra sociedad y hay que ir adaptando el acuerdo marco. creo que 2015, con elecciones municipales y autonómicas en mayo y generales en noviembre, será un año decisivo para ese relevo. La crisis, la corrupción, la ausencia de transparencia... han acelerado la necesidad de ese cambio que tiene al PSOE en la vanguardia del mismo y al PP frenándolo todo y escondiendo (o más bien intentándolo ya donde no se puede tapar nada) todos sus escándalos políticos, financieros e incluso electorales, según se ha sabido hoy mismo de dirigentes de la Comunidad Valenciana sucios hasta el tuétano. Y mientras Podemos intentando que no minen su proyecto y manteniéndose a flote holgadamente, aunque con ciertos problemas también para consolidarse como fuerza alternativa. Mientras, los nacionalismos muertos, IU bajo mínimos y UPyD buscando ser un partido "bisagra".

Todo esto afecta a situaciones puntuales en el país. Medidas populistas de los gobiernos de turno que no solucionan nada, ya que sigue habiendo paro, no hay creación de empleo, se explota al trabajador y aquel que hace 6 años ganaba 1000 euros hoy se conforma con ganar 500 y haciendo horas extra sin retribuir por miedo a irse a la calle. Nunca en la historia reciente se han perdido tantos derechos laborales y sobre todo, derechos ciudadanos y libertades individuales. Por suerte, nos mantenemos a flote (incluído yo pero por otras circunstancias que bien sabéis deducir los que me leéis habitualmente) sobreviviendo a costa de nuestros padres que alimentan a sus nietos y también a muchos hijos de 40/45/50 años. Recuperar lo perdido costará décadas, no creo que ni mis hijos lleguen a vivir con el bienestar que tuvimos hace 7 o 10 años, y mucho menos si eso que llaman "el pueblo" sigue votando a este partido de derechas neoliberal que es el PP, que nos lleva irremediablemente a la pobreza, a la restricción de derechos y libertades y a que los ricos sean más ricos y los pobres más pobres. Las pensiones bajan, la sanidad y la educación han perdido calidad, no hay prestaciones sociales, la gente pasa HAMBRE o los desahucian por no pagar la hipoteca. Triste panorama.

Pero en medio de este infierno en que parece se ha convertido España, aparece de vez en cuando una noticia que te hace tomar perspectiva, como dice mi buen amigo Paquito. Ayer se publicaba en "La Voz de Galicia" la siguiente noticia:


Al leerla no pude más que acordarme de la idiosincracia de los países centroeuropeos: trabajas - pagas tu seguro médico - si no lo usas, te devolvemos dinero a final de año - si lo usas pero NO has pagado esa cobertura... jódete. Y todo eso con el agravante de pagar 10 € al día por la medicación, sin su esposa que lo acompañe porque no puede pagar su estancia en Alemania y sin derechos laborales porque su empresa no lo readmitirá. Y es una víctima más no sólo de nuestra crisis, ya que emigró ante la falta de empleo en Galicia como muchos otros (lo que los del PP llaman "movilidad geográfica") y el país de acogida también le da la espalda con un simple "lo siento, te tocó". Recordé también una historia trágica sobre la eutanasia en Holanda que vivió una de las españolas que traía a sus hijos a nuestras clases porque la cuestión de fondo es la misma: PAGA y si lo que has pagado te da para tu tratamiento, pues serás bien atendido, si no, reza y que haya suerte. Lo positivo de esta noticia es que la comunidad solidaria, la red social de españoles en Francfort está ayudando a este hombre, es decir, ese sentir español apareció y ninguna crisis nos lo va a quitar. CONCLUSIÓN: mientras tengamos nuestra sanidad y educación públicas, me quedo aquí sin dudarlo, porque tenemos los mejores profesionales (entre los cuales modestamente me incluyo), porque somos más acogedores, más humanos y más solidarios con la gente que lo pasa mal; porque no somos números ni máquinas generadoras de beneficios para las empresas (aunque ya algunos empresarios lo hagan aquí con el beneplácito de estas políticas neoliberales apadrinadas por Angela Merkel y abanderadas por nuestro gobierno).

Algunos dirán que esto realmente es justo, que este señor debe pasar por esa situación porque así son las reglas del juego en Alemania. PUES NO, para mí jamás una persona debe dejar de recibir la asistencia médica correcta y necesaria cuando hay una enfermedad como esta mientras esté en un país de eso que llamamos Europa y posea los medios para hacerlo. La cuestión es que en España ya hay gente que piensa así, que deberíamos tener los servicios por los que pagamos individualmente y no en colectivo... En fin, que cada uno saque sus conclusiones. 

Y cambiando radicalmente de tema, decir que al mismo tiempo que vemos unas necesidades de primer orden en muchas familias, también vemos en estas fechas luces de neón de Navidad, centros comerciales con los parkings llenos, pistas de hielo, poblados de Navidad... El consumismo es cada vez mayor en estas fechas y las familias se van disgregando, como dicen mis compadres, se "descentraliza" la Navidad y no se está siempre con los mayores. Yo no dejo de ser clásico en esto, aunque también es verdad que después del divorcio odio más estas fechas y estoy deseando que pasen. Me gustaría que mis hijos y yo, mi hermano y su familia y mis padres estuviéramos juntos en Nochevieja, que es cuando me tocan este año los hijos por convenio (¡qué horroroso es legislar los afectos!). Pero como hay que sacar lo positivo, se acerca el día 22, uno de mis días mágicos del año porque da gotas de felicidad en forma de millones a algunos lugares de España con la lotería, y eso es bonito y provoca felicidad. También se acaba otro año y vamos sumando (o descontando algunos), reflexión, madurez, metas conseguidas... Hay días que siento que vivo inmerso en una completa pesadilla desde abril de 2013 y que algún día tengo que despertar, pero no, esto es real, mis hijos viven en otra casa y yo los veo los miércoles y fines de semana alternos, 10 días en Navidad, etc. Una compañera de partido que está en la misma situación que yo me habló un día de "niños maleta" y eso me genera tristeza, porque las leyes permiten que esto ocurra. Ayer hice de nuevo el "paseíllo" por las aceras del barrio hasta la casa donde viven mis hijos con el ruido de las ruedas de la maleta repicando en las baldosas de la acera, mis hijos con sus mochilas del colegio y sus cosas en la mano. Atroz.

En fin, negar la realidad sería muy alienante, así que hay que vivir con ello aunque no lo desee. Lo que más me hace disfrutar sigue siendo mi trabajo, con nuevos retos que os iré contando, con las emociones de mi "tribu" de (¡ya!) 22 niños y niñas (acaba de incorporarse un niño rumano al que estoy enseñando a leer, a sumar, los colores, las comidas..., pero esa es otra historia que también nos habla de inmigración y de lo bien que estamos en este rincón del mundo), con sus detalles hacia mí y su trabajo. En mayo, un médico al que acudí por una prueba, me vio tan triste que me animó diciéndome, "Alfonso, eres muy importante para mucha gente, para esos niños a los que les das clase". Y es verdad porque en la vida los alumnos que te recuerdan regresan a ti de una u otra forma... ¡¡que se lo digan a Facebook!! Y no hay mayor recompensa.

Pues nada, aunque tarde en escribir, aquí estoy y seguiré escribiendo porque me relaja y me sirve de terapia. Espero hacerlo antes de que acabe el año, pero por si acaso, BÓ NADAL a los de aquí, a los de allá, a los que me leen, a los que no, a los niños, a los grandes... a todos. Seguimos adelante.




jueves, 25 de septiembre de 2014

DESPUÉS DE GALLARDÓN, LE TOCA A WERT

El dicho de que nadie dimite en España se rompió ayer con la noticia "bomba" del año. Después de mucha polémica y por lo que parece por puro rédito electoral, el Gobierno retira el proyecto de reforma de la ley del aborto, un proyecto que llevaba a retroceder a nuestro país más de 30 años y a estigmatizar al 50% de nuestra sociedad, las mujeres. Y como consecuencia directa, el ministro de Justicia, Alberto Ruíz-Gallardón, dimite Un tema con tanta controversia ética como el de la interrupción voluntaria del embarazo había provocado fisuras incluso dentro del Partido Popular, en lo que ayer se escenificó como algo ya sabido, la existencia de una parte de electorado ultraconservador dentro del partido político, con un apoyo importantísimo de la Iglesia y de dos periódicos de "derechas" de toda la vida, junto a otro porcentaje de votantes más liberal y menso condicionado por estos poderes fácticos.

Periódicos digitales y redes sociales ardieron ayer con la noticia, poniendo al ya ex-ministro Gallardón como "trendig topic" y blanco de todo escarnio. Además, siendo como era poco querido dentro de su partido, algun@s estarán frotándose las manos. No seré yo el que lo defienda, desde luego, pero ya podrían tomar ejemplo otros ministros del gobierno y hacer lo mismo, especialmente el tan odiado Wert y que padecemos profesores, alumnos y padres por su empeño en implantar una ley educativa al más puro estilo "años 60". Por lo menos Gallardón tiene la dignidad de dimitir ante una derrota y ante la respuesta contestataria contra su ley en la sociedad; espero que Wert también se entere de que nadie quiere "su" ley y que los electores se den cuenta que elegir a un partido sin proyecto, sin rumbo y sin futuro para gobernarnos es hundirnos más y más en el pozo. 

Yo, estando metido de lleno en el ámbito educativo, nunca en mis 24 años trabajando vi tanta deriva por parte de las instituciones educativas. En mi caso dependemos de la Consellería de Educación de la Xunta de Galicia, gobernada también por el PP, pero que tiene tal caos montado en los colegios e institutos de la región y entre las familias y profesores que si llegamos a junio de 2015 indemnes será por inercia y porque sabemos lo que tenemos que hacer. Para empezar, un concurso de traslados con destinos adjudicados pero que está judicializado, ya que hay pendientes recursos varios por problemas en la baremación de méritos (a mí me puede llegar a afectar); lo que puede ocurrir es que nos cambien de destino por una sentencia judicial por culpa de no saber hacer bien las cosas, a sabiendas de que "los que mandan" estaban advertidos de la inseguridad jurídica de la orden administrativa. 

A continuación, una implantación de la LOMCE en tres cursos de Primaria (a mi me toca por ser tutor de 5º) hecha a calzador, sin recursos, sin formación para el profesorado, sin materiales. Ni siquiera los inspectores de educación saben cómo tenemos que organizar las programaciones docentes. Mientras, los niños en clase y dando las clases de la misma forma que en años anteriores. Y todo esto con materiales impresos antiguos, con unas ayudas para la adquisición de libros de texto irrisorias que obliga a muchas familias a buscarse la vida con "bancos de libros" en asociaciones de padres o similares pero que hay que devolver, aparte de devolver también los libros que compres con el dinero de la ayuda, que no da ni de lejos para todos. Publicaba el otro día una maestra que compró los libros de 1º de Primaria para su hija, puso las fotos en su Facebook y le costaron 230 €...¡¡recordad, casi 40.000 pesetas de las de antes!! No os cuento lo que salen los de 3º de ESO, el curso de mi hijo, porque llegaríamos a 50.000 pesetas, eso sin contar el material escolar, que NO puedes comprar con la ayuda que te da la comunidad autónoma. Es decir, una total improvisación y una patanería de políticos que no saben gobernar y que pone a dedo sin tener ni idea de cómo es la vida real en las aulas.

Y por si fuera poco, recortes en plantillas de profesorado, niños con necesidades educativas específicas sin apoyos educativos, colegios e institutos sin mantener... Hoy leía que la Consellería de Educación echa la culpa al profesorado de un instituto de un pueblo de A Coruña del estado de deterioro en que se encuentra dicho instituto. ¡¡Lo que nos faltaba por oír ya!!

Wert quiere una mercantilización de la educación en España, una educación clasista, que organice a los niños en base a sus capacidades y se creen centros segregados por sexo, por capacidad; una educación no inclusiva, sin integración ni solidaridad; una educación con contenidos poco imparciales, excluyente en cuanto a las lenguas regionales y muchas otras asignaturas que quedan relegadas a un segundo plano (Ed. Artística, Filosofía, Tecnología...) para favorecer anacronías como la Religión, Espíritu Emprendedor y banalidades por el estilo. En fin, me cansaría de decir los males de esta ley porque no le veo nada bueno, así que espero que los partidos de izquierda empiecen ahora a buscar "la caída de Wert", yo creo que el peor ministro de Educación que hemos tenido en nuestra democracia.

Y mientras, yo aparezco apoyando a mis compañeros de partido en la Agrupación Local Socialista de mi ciudad. Porque sí, porque desde hace ya unos años milito en el PSOE y me viene de familia, porque creo en sus ideas y me identifico con ellas, así que espero que los vientos de cambio que estamos viviendo en nuestro partido con la llegada de un Secretario General joven y con ideas de renovación, Pedro Sánchez, elegido directamente por los militantes, y a nivel local con una candidata a primarias para la alcaldía de la ciudad como es Mar Barcón, podamos volver a tomar el timón en los diferentes gobiernos locales, autonómicos y nacional, porque está claro que el pensamiento mayoritario de los españoles es de izquierdas y que es un modo de vida para el s. XXI, dejando atrás ya de una vez esas políticas caducas en cierta manera aún con un penetrante aroma rancio de la dictadura.  Nos esperan meses de infarto de aquí a 2015, donde tendremos elecciones locales, autonómicas y generales, así que estaremos ahí a ver qué va ocurriendo en esta España nuestra que tanto queremos y que tanto nos gusta, a pesar de su crisis.


sábado, 4 de febrero de 2012

Amsterdam a -18º

Ayer nevó. Sirvió, entre otras cosas, para que de nuevo se formase el caos en el transporte público. Los trenes se vuelven locos y la gente se queda en las estaciones esperando soluciones. Lo único positivo es que precisamente por eso, no pude ir a trabajar. Aproveché la tarde para acabar trabajo administrativo pendiente y cuando dejó de nevar, salí a dar un pequeño paseo y pisar la nieve aún blanda. Ver Amsterdam nevado fue toda una experiencia, aunque sólo fuera en el entorno de casa.

Por la noche dejé un termómetro en el alféizar de la ventana. Parece ser que la temperatura llegó a 18 grados bajo cero. Cuando me levanté, a eso de las 9 y media, ya había sol y ese termómetro marcaba -4º. Salí a comprar provisiones, por si las moscas, a un mercado cercano, Dappermarkt. Ya me conoce el pescadero que me saludó cuando pasé por delante de su puesto y también en la carnicería. Me gusta ese ambiente de barrio en el que te reconocen como cliente. Por la tarde quedé con una amiga, profesora también, que iba a enseñarle un poco la ciudad a otra chica de Madrid que llevaba tres días aquí haciendo un curso. Los canales estaban helados, y el hielo en algunos lugares estaba resquebrajado como un enorme cristal. La ciudad hoy estaba preciosa, ya que lucía el sol y la nieve caída era la justa para disfrutar de ella, había muchas familias con sus niños jugando con trineos o haciendo muñecos de nieve.

Fuimos hasta la Biblioteca Central, cerca de la estación, un lugar para visitar (Paquito, como estuvieses hoy por allí...). 7 pisos dedicados a la cultura en un entorno cómodo, cualquiera podría quedarse a vivir alli, ya que incluso tiene un pequeño restaurante en la última planta con una terraza desde la que se ve todo Amsterdam (hoy no, "gesloten" por la nieve). Allí disfrutamos de un calentito café con leche y un dulce y hablamos de España, claro. La chica que vino al curso nos comentó que las cosas en España estaban muy mal en el ámbito laboral. Gente en el paro, familias enteras, y nadie ve una solución a corto plazo. Hablamos de las diferencias interculturales entre uno y otro país y de nuevo surgen las comparaciones entre aquí y allá. A nivel laboral se está mejor aquí que en España, sólo que la gestión laboral es distinta porque culturalmente somos distintos. No es rápido ni fácil explicar las diferencias entre uno y otro sistema porque siempre está el factor mental individual, que en el caso español es más complicado. Y acabas concluyendo que todo depende del afán de cada uno y de su apertura mental. Se oye en España que habrá una reforma laboral y dentro de ella se habla de prestaciones por desempleo, como si eso fuese lo prioritario. Lo que hay que cambiar es la concepción de nuestra vida laboral y de cómo la organizamos. No se puede pensar en un puesto "fijo" con una misma rutina de por vida, y no lo digo por los funcionarios, sino en cualquier empresa. La movilidad del trabajador es fundamental para la riqueza de un país, sin tener que renunciar a un buen salario o una buena calidad de vida. Pero romper esa mentalidad española de "casa para toda la vida, trabajo para toda la vida, rutina para toda la vida" también es un lastre. Y yo soy el primero en participar de esa mentalidad, de alguna forma entré en ese juego de trabajo fijo, hipoteca, rutina laboral, vacaciones en verano..., aunque ahora estoy en Holanda, no en un colegio al lado de mi casa y al que podría ir andando, meta a la que muchos profesores aspiran desde el momento en que aprueban sus oposiciones.

Mientras tanto, Rubalcaba salía elegido Secretario General del PSOE por muy poco margen con Carmen Chacón. Dos grandes políticos para un gran partido. Pero a pesar de ser una batalla interna no hay perdedores (perdedora, en este caso). El hecho que supone elegir a un líder democráticamente no es algo que se prodigue en otros partidos españoles, principalmente en el PP. Es un ejercicio de democracia válido y de progreso que también debería hacer el PP. A Rajoy lo puso Aznar y a Aznar lo puso Fraga, y todos sabemos que, como es normal, también en la derecha hay corrientes. El caso es que esa mentalidad lastra también al país, porque no es fácil cambiar la manera de pensar de las personas. Todos vemos normal que la gente disfrute de servicios públicos, pero también tenemos que saber hacer un buen uso de ellos como ciudadanos. Aquí no existe esa manera de ver las cosas. El ciudadano holandés vive inmerso en un sistema extremadamente mercantilista, consumista y comercial, que a veces los lleva a comportamientos radicales. Me contaban el otro día que hay gente que guarda en clasificadores los folletos de ofertas de las tiendas de ropa o bazares, los clasifica por fechas y los estudia para, al año siguiente, saber cuándo es mejor comprar un determinado producto porque es más barato. ¡Esto sí que es ahorro! Pero claro, cuando ves que en España se despilfarra el dinero en aeropuertos peatonales (léase Castellón), estaciones fantasma de AVE, "Cidades da Cultura" y demás, no tenemos de que protestar si además vivimos en su sistema.

Eso sí, nuestra sanidad (y nuestra educación) que no nos la toquen y a nuestros profesionales sanitarios (y educativos) tampoco. El jueves, una madre de una alumna mía y también compañera de profesión, me llamó muy afectada porque no podían ir los niños a las clases ya que su marido había tenido un accidente en Sierra Nevada y había roto los tendones y articulaciones de una mano. Hoy la llamé para interesarme por él y me dijo: "ya está en casa, lo operaron esa misma tarde, ayer pudo volar y ya está aquí, le queda la recuperación. En este país primero pagas y después te curan, así que nadie hable mal de la seguridad social de nuestro país". Así que ya véis, tenemos que saber valorar lo bueno que tenemos y lo bueno que vemos aquí, lo malo de ambos países es mejor no retenerlo para que no influya en nuestras vidas y, si se puede, intentar cambiarlo.

Espero que con este frío no se me congelen las ideas, mientras tanto, a seguir, ya ha pasado medio curso. Saludos a todos.





(Foto sacada de www.terra.es/noticias)