Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas

martes, 21 de mayo de 2019

DONACIONES MILLONARIAS

Hoy ha comenzado la XIII Legislatura en el Parlamento de España. Han tomado posesión de sus escaños los diputados y las diputadas, los senadores y las senadores. Al margen de ser un acto protocolario, ya hubo alguna bronca por dos motivos: los diputados de VOX montando el espectáculo y la toma de posesión de los políticos independentistas catalanes que están presos y han resultado elegidos. Curioso Parlamento el español, lo que no pase aqui...

Pero todo esto ha quedado diluído un poco porque aún estamos en período electoral y, como hace 40 años en las primeras elecciones totalmente democráticas, en el espacio de un mes se celebraron elecciones generales y elecciones municipales. El próximo domingo tendremos las municipales, las europeas y en 12 comunidades autónomas las autonómicas. Así que estamos de campaña y los líderes (y las también) tanto nacionales como locales, siguen con sus mítines y proclamas.

Pues bien, ayer se generó cierta ola de indignación con el líder de Podemos, Pablo Iglesias, por unas declaraciones en contra de las donaciones a la Sanidad pública que hace uno de los hombres más ricos del planeta (español), evidentemente estamos hablando de Amancio Ortega, el fundador de Inditex. Pablo Iglesias cuestiona esas donaciones consistentes en equipos de alta gama para tratamiento oncológico a hospitales de Galicia, Andalucía y otras comunidades autónomas porque sostiene que evade impuestos a paraísos fiscales y además paga muy mal a sus empleados y empleadas. El caso es que de esos equipos donados se están beneficiando ya enfermos de cáncer.

Ayer los informativos abrían con esa noticia y buscaban la tributación en España de Inditex, que superaba los 1600 millones de euros, un 2% del total del impuesto de sociedades. Amancio Ortega siempre afirmó que paga sus impuestos aquí y Pablo Iglesias en sus mítines clama por no aceptar "la caridad del capitalismo y sufragar todos los gastos de la Sanidad con dinero público", aparte de criticar esas donaciones como parte de la ingeniería fiscal de una gran empresa para pagar menos dinero. En fin... 

Y he aquí el debate. ¿Se debe uno negar a esas donaciones? Yo, personalmente, digo GRACIAS AMANCIO. El capitalismo desde luego tendrá muchos fallos pero entonces tendremos que pensar a lo largo de la Historia el dinero que, por ejemplo, donaban los mecenas a los artistas del Renacimiento para que hiciesen sus obras magistrales. ¿A cambio de qué? Pues no lo sabremos nunca, pero las obras ahí están. Quizás, en el s. XXIII cuando de cualquiera que leáis este blog no quede ni el recuerdo, seguramente alguien dirá que Amancio Ortega supuso para la comarca de A Coruña, para Galicia, para toda España e incluso para todo el mundo, un ejemplo de altruísmo. No creo que se le recuerde como un empresario esclavista que maltrató a sus obreros y malgastó su fortuna. Y sin embargo, probablemente se recuerde a Pablo Iglesias por cosas que no sean excesivamente de su agrado o, simplemente, ni se le recuerde.

Es lícito pensar en un ideal, por supuesto. Pero de ahí a hacerlo factible en un corto plazo de tiempo, el tiempo que puede durar una vida desde que es detectado un tumor hasta que, si no hay remedio, la persona se muere, me quedo con la donación, sin dudarlo. Y el caso es que estas donaciones existen a nivel particular con cantidades más irrisorias. ¿Se puede hablar de caridad en esas circunstancias? La persona que ayuda a los Bancos de Alimentos, la que aporta un donativo a una entidad de ayuda a personas con disfuncionalidad, la que colabora económicamente con un comedor escolar, la que ofrece su casa a un sin techo... ¿hay que censurarla? A nivel educativo, por ejemplo, la Fundación Amancio Ortega ha hecho donaciones en colegios públicos de Arteixo, el lugar donde se ubica la sede de Inditex, de material informático que se han traducido en premios que han obtenido sus docentes y su alumnado a nivel estatal. ¿Tiene a esto algo que decir Pablo Iglesias? Hombre, lo cierto es que otros colegios del entorno lógicamente tenemos menos dotación en tecnologías de la información y la comunicación que los colegios arteixáns pero, ¿es para negársela? Yo diría que suerte que han tenido y que ojalá hubiese muchos "amancios ortega" en España para apoyar Sanidad y Educación públicas porque, o bien suben los impuestos a todos y nos quitan un 40% como puede ocurrir en los países del Norte y no tienen a cambio una sanidad como la nuestra, sino con aseguradoras, o admitimos estas donaciones. Porque... ahora que lo pienso. Yo puedo considerarme de clase media y tengo mi sueldo estable, pero a la hora de pedir un préstamo o una hipoteca voy al "saco" como todos los mortales. Cuando el diputado Pablo Iglesias pidió su hipoteca creo que tuvo unas condiciones más ventajosas enel banco para hacer frente a su nueva residencia en una zona un tanto exclusiva de Galapagar, ¿tal vez solo por ser quién es?

En definitiva, menos mítin revolucionario y más realidad. Me encantaría que hiciese su mítin en la sala de espera de un hospital oncológico donde los y las pacientes esperan a su prueba o a su terapia con uno de los aparatos donados por Amancio. Creo que no duraría ni medio minuto entre ellos.


viernes, 30 de marzo de 2018

LA VIRGEN DE LA CUEVA

¡Es que no para de llover! En noviembre teníamos sequía, con los embalses en mínimos en Galicia. Pues nos vino un invierno frío y sobre todo el último mes lluvioso a más no poder. Y ya estamos de agua hasta arriba, de hecho en el embalse más grande de Galicia, Belesar, ya empezaron a soltar agua porque no da para más. Pero es que además es Semana Santa y en los informativos te ponen las playas del Mediterráneo a 25º y aquí los peregrinos con sus chubasqueros llegando al Obradoiro, empapadiños hasta la cabeza. Un famoso humorista gráfico gallego, Davila, ha caricaturizado este hecho con un chiste de rogativas a santos.




Es curiosa esta Semana Santa que se vive en España. El tema de las procesiones da para mucho, porque a cada cual es más pintoresca o incluso llega a tener un toque kitsch. He visto vídeos de gente llorando ante el paso de una imagen como también figuras que hacen bailar en sus tronos ante la llegada de otra imagen (Avilés) y luego está toda la parafernalia de las procesiones andaluzas. Hace ya muchos años presencié una en Málaga que se sigue haciendo y que es una de las que más se cuestiona: el Cristo de la Buena Muerte, procesionado (precioso participio) por los legionarios que llegan en barco al amanecer desde Melilla. Hoy se debatía en facebook si esa procesión, a la que acuden miles de personas, entre ellas muchos niños a los que les enseñan la tétrica "Soy el Novio de la Muerte", debería seguir celebrándose y si deberían ir cargos políticos civiles electos. Esa conjunción de Ejército, Iglesia y democracia resulta, cuanto menos, chocante. La verdad es que el respeto de la gente que acude a ese acto es solemne, yo lo vi, y sobrecoge. Pero claro, España constitucionalmente es un estado aconfesional, con lo cual, ¿qué hacemos? ¿Les decimos a los legionarios y a los ciudadanos de Málaga que se acabó, que ya no hay procesión? Imagino que se arma una revuelta de impresión.

El caso es que a mí esa procesión me parece muy dramática y atemporal. Pero claro, pasémoslo ahora a Galicia y digámosles a nuestros conciudadanos que se acabó ir a San Andrés de Teixido (para quien no lo sepa es el santo más "milagreiro" que tenemos en este rincón del mundo) o que el 16 de julio, día del Carmen, les digamos a los marineros que no pueden sacar en procesión en sus barcos por el mar a las imágenes de la santa, sin contar el "Botafumeiro", el abrazo al Apóstol, el "Corpiño", los ataúdes en Santa Marta de Ribarteme, etc., etc.

Tradición vs. Religión. ¿Dónde está la frontera que separa un rito de otro? Buena labor para los antropólogos. Yo creo que hoy las procesiones tienen más de tradición que de religión, aunque confieso que a mí me gusta verlas, el año pasado disfruté de las de Ferrol que es una de las más importantes de Galicia junto con las de Viveiro. Pero yo no voy con sentimiento religioso a verlas, más bien voy por admirar la escultura de las imágenes que procesionan y por observar el comportamiento de la gente, que en algún caso llega a tal extremo de misticismo que impresiona.

Sin embargo, hay una cosa con la que ya discrepo al 100 % y es que por orden de la Ministra de Defensa, Mª Dolores de Cospedal, desde hoy las banderas españolas de los cuarteles tienen que ondear a media asta por la muerte de Jesucristo... Y vivimos en un estado aconfesional, donde los ministros y ministras piden a la Virgen del Rocío que aumente el empleo o que San Cristóbal nos proteja en la Operación Salida al volante de nuestros coches. Este es el nivel. Así que a aquellos turistas extranjeros que nos visiten, recuerden estos días de Semana Santa: SPAIN IS DIFFERENT!!



(El Desenclavo. Semana Santa de Medina de Rioseco - Valladolid)

martes, 27 de marzo de 2018

FARIÑA

¡¡Más de un mes sin escribir!! Reconozco que poco hay que contar a no ser que me dedique profesionalmente a tertuliano o articulista, pero no va a ser el caso. Hoy hablamos de nuevo de mi tierra, Galicia, este lugar que gusta a todo el que aquí llega por sus tópicos: gastronomía, naturaleza verde, el mar... Precisamente el mar es el medio en el que empezó a desarrollarse ya en la dictadura una actividad "comercial" sin la que muchos lugares costeros (o no tanto) y sus habitantes no se comprenderían. Sí, amiguitos y amiguitas, el contrabando, tan de actualidad en estos últimos días por el secuestro del libro "Fariña" y la emisión de la serie sobre el mismo en un canal privado español.

Galicia siempre fue tierra de contrabandistas, su cercanía con Portugal favoreció esos intercambios de productos entre los dos países creándose una red de enlaces que posteriormente formarían un entramado por el cual vivimos una situación delictiva que derivó al narcotráfico. Determinadas comarcas de Galicia, en especial el entorno de la ría de Arousa, no se entenderían sin su vinculación primero con el contrabando de tabaco y posteriormente con el tráfico de drogas.

"Fariña" relata la historia de esa actividad, de sus clanes, de las operaciones contra ellos por parte del Estado, de los vínculos de los "capos" con la política gallega, las fuerzas de seguridad, el sistema judicial, etc. Algo que estuvo a punto de convertirse en una especie de Sicilia y que fuera de nuestra región es poco comprensible. Pero algo también que fue tolerado por el entorno social de las villas de la ría de Arousa y por sus vecinos, creándose un silencio cómplice a sabiendas de que todos conocían lo que hacían todos y cada uno de los implicados en las descargas de mercancía en sus costas. Solo un puñado de madres coraje empezaron a hacer frente a esa lacra social de la droga al ver cómo sus hijos iban cayendo uno tras otro por su adicción a la heroína (droga, curiosamente, que no entraba por las rías) y poco a poco algunos jueces valientes plantaron cara a todo y empezaron a combatir una actividad que, sin duda, ha marcado muchas generaciones de familias de las rías y a toda una sociedad que veían cómo llegaba dinero fácil y rápido y daba trabajo, aunque fuese de una manera un tanto ilícita, a muchos jóvenes.

La serie, interpretada excepcionalmente además por muchos actores y actrices gallegos, no hace más que dejar constancia de algo que en Galicia conocemos desde hace muchas décadas. Yo mismo en mi adolescencia compraba Winston "de batea" y recuerdo una vez en Sta. Uxía de Ribeira, alojado en un hotel y desayunando, un chaval de unos 11 años le ofrecía a la dueña con total naturalidad cartones de tabaco, preguntándole ella "¿no estará mojado?", y el muchacho responderle con un "nooo" rotundo y cerrando el trato. Era el día a día. La frase "ghano eu nunha noite de descargha o que ghanas ti nun mes", con la "gheada" característica de la variante lingüística de nuestra lengua en la costa, era más que habitual cuando alguien se picaba con otra persona por cualquier motivo laboral. Miles de historias hay para contar en todas las familias, rara es aquella persona que por medio de algún conocido o familiar no te cuente quien estaba metido en el tema o te cuente un suceso de un alijo, un escondite o alguna conexión con este mundo. Incluso hablar de él hoy en día es en cierta manera tabú, cuando era, repito, algo sabido y tolerado por las más altas esferas políticas y judiciales de la región.

A pesar de haber sido secuestrado el libro por una orden judicial, mucha gente ya lo había leído porque su primera edición fue hace un par de años y lo tenían en casa. Pues bueno, yo también lo he leído porque me lo han prestado (no deja de ser también una actividad de contrabando leer algo "prohibido") y no deja indiferente a nadie. Nombre y apellidos conocidos por todos, desde los propios patriarcas de la red hasta políticos de gran renombre e importancia; operaciones policiales que fueron noticia por su repercusión y su calado ("Nécora", "Tabaiba", "Mito"...), toda una radiografía de una sociedad que también forma parte de nuestra manera de ser y que no se entiende más allá de Pedrafita. Yo también estuve destinado en la comarca unos años y era algo que se palpaba y que marcaba la personalidad de los alumnos y sus familias, mucho más difíciles de manejar porque nunca vieron útil "perder el tiempo" con la educación y la cultura, el dinero fácil llegaba rápido por otros medios. Pero lo que más me sorprende de todo lo que leo (y que engancha, por cierto) es precisamente el convencimiento de todos y cada uno de los protagonistas de este mundillo de que estaban haciendo algo que no era malo y que incluso era bien visto o al menos tolerado por sus convecinos. En el fondo, se creó una "narcocultura", que incluía no solo las conexiones con las redes internacionales de tráfico de drogas sino una manera de afrontar la vida que puede ser muy cuestionada por alguien ajeno a Galicia, pero que existe, estuvo (y está) ahí y que en cierto modo se sigue transmitiendo, con una característica básica que, a la larga, fue la que hizo que se fuese destruyendo poco a poco el entramado: me refiero al hecho de mostrar ante todos que "puedo tener y hacer lo que me apetezca, soy impune ante las leyes". Esa ostentación de coches de alta gama, casas- palacio con la decoración más rococó que puedas imaginar, dinero gastado en casinos, restaurantes de lujo y demás, fue lo que al final constituyó el punto débil de los narcotraficantes, arrogantes y soberbios por creerse intocables, muchos de ellos ahora aún en prisión o bien pendientes de múltiples juicios. Pero que, en el fondo, siguen teniendo la consciencia de que no han hecho nada malo.

Pero también estremece leer cómo tenían "comprados" a guardias civiles, políticos, abogados..., cómo se amañaban las elecciones para que gobernase el partido que tenía que gobernar; cómo dieron el salto mortal de pasar del contrabando de tabaco al de cocaína y conectaron con los cárteles colombianos; cómo Galicia estuvo a punto de convertirse en un lugar dominado por la "narcocultura" si no llega a ser por la actuación de jueces y fuerzas de seguridad del Estado no locales, sino controladas desde Madrid, porque cualquiera aquí podría echar al traste una operación tras meses de investigación y seguimiento; y cómo pudo convertirse la ría de Arousa en un territorio "sin ley", con una sociedad desestructurada y cientos de familias rotas porque, a pesar de todo, estos hechos no dejan de ser un drama. Símbolos como la famosa foto de un equipo de fútbol de drogodependientes que ganaron un torneo comarcal, llamado "Dejadnos Vivir", y del que solo quedan vivos 3 de 10 que aparecen en la foto son vidas rotas, madres que lloran aún a sus hijos y el recuerdo de una lacra que nos marcó y aún nos marca.

En definitiva, espero que algún día podáis leer el libro. Mientras tanto, disfrutad de la serie de televisión porque merece la pena, además como os dije la interpretación del elenco es soberbia. Echo en falta que no fuese en gallego porque, a pesar de que se dicen algunas expresiones, al ser una serie de ámbito nacional en cierta medida es lógico que se emita en castellano, aunque a los gallegos nos choque, máxime cuando sus actores hablan habitualmente en nuestra lengua. Y sí, no dejamos de ver a alguno de los protagonistas como héroe, porque desde luego no queremos que la Guardia Civil o la Policía Nacional llegue a coger a Sito Miñanco, es ese vínculo que se crea con "el malo" a pesar de saber que está delinquiendo. Y además seguro, SEGURO, que quedan muchas cosas por contar y tal vez nunca sepamos todo lo que realmente pasó, pero el primer análisis está hecho.





domingo, 11 de febrero de 2018

TEMPO DE ENTROIDO

Se hai en España tres lugares míticos de celebración do Entroido eses son as Illas Canarias, Cádiz e, sen dúbida, Galicia. E dentro da nosa terra destaca por riba de todas as vilas e cidades o chamado "triángulo máxico" na provincia de Ourense, formado polas vilas de Xinzo de Limia, Verín e Laza. Estamos en pleno calendario de Entroido e hai que dar a coñecer un pouco esta celebración galega polo carácter tan ancestral que ten e de seguro que a algún lector ou lectora lle sorprenderá.

O primeiro que hai que destacar destas celebracións é a propia palabra na nosa lingua: ENTROIDO, en referencia clara á entrada no período relixioso da Cuaresma. Mais en Galicia a ese carácter relixioso hai que engadirlle un grande valor antropolóxico e gastronómico. Identificamos o Entroido co cambio de personalidade, de fachenda, coa vestimenta dun disfrace. E precisamente eses traxes que podemos ver no triángulo máxico son algo excepcional: os peliqueiros, as pantallas e os cigarróns son estudados por persoas que chegan de moi lonxe a ver e comprender esta celebración. Nos enlaces tedes toda a información necesaria para entender estes traxes e máscaras e hai moitas teorías da súa orixe. O que si está claro é que son únicos no mundo e que só velos en acción xustifica unha viaxe nestas datas pola provincia de Ourense.

En Galicia, o Entroido non son só os 6 días tradicionais, de venres a mércores de Cinza, senón que as celebracións en moitos casos comezan xa en xaneiro, como dúas semanas antes dos días grandes. Os "Xoves de Comadres e de Compadres" son outras datas destacadas e despois do mércores de Cinza chegamos ao sábado de Piñata onde se rematan prácticamente as celebracións.

Aparte destes lugares detacan tamén outros moi diseminados por Galicia: Cobres (Vilaboa - Pontevedra), os Xenerais da comarca do Ulla, o oso de Salcedo na Pobra de Brollón (Lugo) e o Entroido urbano nas cidades principalmente de Ourense, Pontevedra e A Coruña. Evidentemente, os centros educativos celebran en moitos casos o venres no que se inician as festas grandes un pequeno festival no que os nenos e as nenas van disfrazados dos personaxes máis sorprendentes, no que supón en moitos casos unha desvirtuación do verdadeiro significado do Entroido galego. Na Coruña, a figura do "choqueiro" é fundamental para entender o carácter popular desta festa, na que a sátira social e política é un sinal de identidade. Hai unha rúa no barrio de Monte Alto na que todos os anos se rotula o seu nome cunha placa similar á oficial co nome da rúa na que aparece o nome do ou da "choqueiro ou choqueira do ano", deixando a parede dun edificio marcado por todas esas placas.




Evidentemente eu disfrutei do Entroido na Coruña. Partindo do feito que é unha festa coa que non me sinto moi identificado, ao final por unhas cousas ou outras acabas participando. O Entroido desfrútalo se vas na compaña dun grupo no que te sintas a gusto. Recordo un ano disfrazado de viúva, completamente de negro o día do Enterro da Sardiña, facendo que choraba desconsoladamente ao longo da rúa Real atestada de xente e abríndonos paso. Nos colexios disfraceime de esquimó, de trobador, de langosta, de romano, de bruxa cadavérica... E teño que dicir que aínda de levar a Galicia moi dentro do meu ser, aínda nunca asistín ás celebracións nas vilas do triángulo máxico. Estando en Holanda recordo poñerlles aos alumnos unha reportaxe sobre o Entroido en diferentes lugares de España e no que saían Laza, Verín e Xinzo. Os rapaces alucinaban sobre todo pola gastronomía vinculada á carne de porco, sendo o animal fetiche da nosa cultura e particularmente destas festas: cachucha, lacón, chourizos, fuciño... que nestes días xunto coas sobremesas de rigor (filloas e orellas principalmente) fan que os quilos de máis volvan asentarse nos corpos de canda un de nós. E si, cando lles contaba que as filloas facíanse de sangue algún incluso poñía cara de noxo e de cómo se podía tomar un postre así. Eran os ciclos naturais do rural galego os que impoñían tanto as celebracións como as comidas e por toda esa bagaxe cultural e antropolóxica penso que esta festa en Galicia debería planearse a súa cualificación como Patrimonio Inmaterial da Humanidade ou algo similar.

Este vídeo recolle un resumo das celebracións por toda Galicia. É un documental interesante onde os curiosos podedes ter máis explicacións das que eu poida dar nesta bitácora.





E por último dicir que a pesares de que este ano coincidíu cunha vaga de frío que nos ten a todos metidos na casa, quero chegar a ver as celebracións no triángulo máxico. Teño programada unha viaxe o martes, festivo en grande parte de Galicia, cun amigo a Xinzo de Limia, a ver se o catarro me deixa viaxar e disfrutalo por primeira vez. Para rematar, déixovos unha lámina fabulosa que circulou este ano polas redes sociais cos debuxos das principais máscaras do Entroido galego, que invito a todos os que o descoñecedes a desfrutalo nas rúas.




jueves, 4 de enero de 2018

DIANA QUER... OTRA VÍCTIMA MÁS

Ni por asomo podría imaginar que el año terminaría en Galicia como terminó. Ha sido un hecho que nos ha conmocionado a todos. Toda España e imagino que en muchos otros países se conocía la desaparición de Diana Quer hace ahora 500 días, en agosto de 2016. Y el día 31 de diciembre se ha encontrado su cadáver después de dar con el asesino y conseguir que confesara. Triste, sórdido, cruel, doloso... no hay adjetivos, pero sobre todo por cómo se desarrollaron los hechos desde el día de la desaparición y las incógnitas que se plantean con otros casos similares a nivel criminalístico. 

A nivel personal ha sido un hecho que me ha consternado especialmente porque la comarca de O Barbanza, donde se desarrollaron los hechos, estuvo muy vinculada a mi vida en los años que residí en Padrón. Conozco todos los lugares que se citan en los informativos, desde la ubicación de la casa de la familia de Diana en la playa de Cabío en A Pobra do Caramiñal, hasta la propia nave abandonada donde apareció el cadáver en Asados, que pertenecía a una empresa de muebles y creo recordar que alguna vez visité ese negocio precisamente para eso, para comprar muebles, hará unos 15 años más o menos. El puente sobre la autovía en Taragoña, el propio paseo de A Pobra, la localidad de Boiro donde el asesino intentó otro rapto... e incluso la localidad de origen de su mujer, Catoira, donde di clase 5 años. Desde Padrón se llega por la autovía a todas esas localidades en unos 15 minutos o media hora como mucho y a muchas playas de Rianxo, Ribeira, Boiro y A Pobra solíamos ir en verano porque es una zona turística importante de Galicia.

El crimen de Diana Quer será recordado por años y pasará a los anales de la criminalística por el modus operandi del asesino y por la investigación. No voy a entrar en los detalles porque en cualquier medio de comunicación impresa o digital así como en cualquier informativo hay información exhaustiva del mismo, incluso a veces con detalles de los que podríamos prescindir. La cuestión es que una muchacha de 18 años es raptada por un psicópata, se presupone un intento de agresión sexual y al no conseguirlo la estrangula y tira el cadáver con ladrillos atados a su cuerpo a un pozo de 8 metros de profundidad en una nave abandonada situada a 150 metros de la casa de sus padres. Y sigue con su vida plenamente normal durante 500 días, sin inmutarse al pasar por delante de la nave y hablando incluso con desprecio de aquel que pudiera haber hecho algo malo con Diana. Sin palabras.

La Guardia Civil puso todo su empeño desde el primer momento en dar una solución al caso y este hombre, apodado "El Chicle", fue sospechoso por su pasado de delitos de narcotráfico e incluso una agresión sexual a su cuñada que fue retirada por presión de su mujer. Dicen en los periódicos que los especialistas llegaron a analizar 2 millones de datos pertenecientes a señales de telefonía móvil, cámaras de seguridad que filmaban a los coches por la autovía, después de encontrar a los dos meses de la desaparición el móvil de Diana en las aguas de la ría bajo el puente que la cruza. El juez de Ribeira llegó a cerrar el caso en abril de 2017 al no haber pruebas contundentes que implicasen a un culpable, pero la Guardia Civil continuó su labor porque seguían teniendo a este individuo como sospechoso. Solo el error que cometió en el intento de otro rapto en Boiro el día de Navidad precipitó los hechos y los últimos días del año y primeros de este estamos asistiendo a un auténtico drama y pormenores del caso, especialmente de la investigación y el procedimiento de los agentes especializados.

El tema de fondo es que Diana ha sido OTRA VÍCTIMA MÁS de violencia machista y así será calificado a pesar de que hubo voces que decían que no al no ser familiar del detenido. A Diana la mató por no admitir un NO a sus proposiciones un depredador sexual, padre de una niña por la que amenazaba a cualquiera en su facebook si le hacían daño. Diana era una chica de 18 años que estaba en las fiestas de A Pobra divirtiéndose con sus amigos y a las 2 de la madrugada decidió volver sola andando hasta su casa en Cabío, cuando es asaltada por este personaje, forcejea, logra meterla en el maletero de un coche, tira su móvil a la ría, la lleva a Asados y como se resiste, la estrangula. En esa misma noche acabó con su vida y han pasado 500 días hasta que se ha podido encontrarla. Y el caso es que su propia mujer lo encubría con una coartada diciendo que la noche del rapto estuvo con ella. La justicia determinará también qué responsabilidad tuvo en todo el proceso, aunque su declaración estos días hizo que "El Chicle" confesara.

En las localidades implicadas en esta tragedia, especialmente A Pobra y Rianxo los vecinos están totalmente conmocionados. Ha habido concentraciones y luto oficial en los ayuntamientos y en las imágenes de televisión se ha visto a la gente llorar por Diana y por todo el desarrollo trágico de los hechos. Esto me emocionaba a mí también sentado en el sofá de casa y ayer también acudí a una concentración de repulsa por el hecho y en recuerdo de las víctimas de violencia machista que se celebró en A Coruña. Pero ayer, 3 de enero, los medios de comunicación empezaron a conseguir testimonios de la familia del asesino. Evidentemente ellos también son víctimas marcadas en vida, y en un entorno rural y con las características de Galicia, esta circunstancia acaba siendo una condena en vida para ellos. El padre defiende la inocencia de su hijo diciendo que "é incapaz de matar unha galiña ou un rato" mientras que su madre rotundamente dice "que se pudra en la cárcel, parí un hijo pero es un monstruo". Oirles decir a ella y a su hermana que su hijo y sobrino ya no existe en la familia y que "cambiarían a súa vida pola de Diana ou que o maten xa mañana mismo" sin lugar a dudas es también muy desgarrador.


Esa aceptación sumisa de la condena, de la desgracia que cayó sobre esta familia al estar conviviendo con un asesino, es comprensible para quien entiende la idiosincracia del sentir gallego. Supongo que incluso los antropólogos verán aquí materia de estudio porque recuerdan a esas costumbres tribales de humillación y condena por generaciones: "temos que baixar a orella porque non podemos dicir nada". No sé qué ocurrirá en los próximos años con esta familia, pero por culpa de este asesino van a verse marcados y rechazados por todo un entorno que los mirarán recelosos, que les retirarán la palabra y que les generará muchos inconvenientes en su parroquia y en su concello. Y yo me he acordado mucho de su hija, que el día 8 volverá al colegio sabiendo no solo que su padre es un asesino sino que también lo sabrán sus compañeros de clase y sus familias, por lo que imagino que el centro escolar tendrá que abordar algún tipo de actuación psicológica con ella, con el grupo y con las familias, no sé cómo se actúa en estos casos porque son tan excepcionales que ni estarán recogidos en ninguna orden o legislación. Imagino que o bien cambia de colegio o no irá hasta que la situación se tranquilice un poco, pero será muy difícil luchar contra el estigma.

Pero hay otra consecuencia a nivel social de mayor envergadura. Ya hay voces que se alzan en las redes sociales y medios de comunicación en referencia a otros casos de desaparecidas que hayan podido pasar por una situación similar de rapto, asesinato y ocultación del cadáver y a día de hoy nada se sabe de ellas. El caso más conocido es el de Marta del Castillo, que lleva 9 años sin aparecer su cadáver y con los culpables de su muerte juzgados y condenados: Pero hay más, incluso uno de una mujer mayor en la misma zona de O Barbanza que algunos medios quieren establecer similitudes con el de Diana Quer y empiezan a sospechar de "El Chicle". Y es que la cifra oficial de desaparecidos en España alcanza las 5000 personas, con casos muy mediáticos como el de Yéremi Vargas en Canarias, Malén Ortiz en Mallorca, Manuela Chavero en Badajoz...

Y además tenemos activado con este caso el miedo y la sospecha de que cualquier persona, cualquiera que esté viviendo a tu lado puede ser un psicópata que rapte a alguien, generalmente mujeres o niños, abuse sexualmente de ellos, mate y haga desaparecer el cadáver. Porque como me decía una buena amiga, el psicópata convive contigo y no tiene ni empatía ni moral, no es un enfermo, sabe que lo que hace está mal pero su personalidad le incita a hacer un acto de este tipo. Por desgracia este tipo de crímenes suele tener una connotación sexual, una connotación de dominio y sumisión del sexo femenino frente al poder del sexo masculino. Y con niños... prefiero no pensar en el horror y degeneración que supone, pero ahí están los números de niños desaparecidos.

Por último, dentro de toda este atracón de noticias sobre este caso quisiera destacar a una persona: al padre de Diana, a Juan Carlos Quer, que en sus comparecencias y comunicados públicos ha demostrado, con el dolor que tiene que estar pasando, una resignación y un agradecimiento a los agentes de la Guardia Civil dignos de admirar. Personalmente me emocionó cuando agradeció ante las cámaras "AL PUEBLO GALLEGO" por las muestras de apoyo y de condolencias que recibió, solicitando además respeto a la familia en estos días tan duros que se avecinan y que les dejen gestionar su dolor. Los que tenemos una hija, al menos yo, me sentía muy identificado con él y con sus palabras cuando manifestó "nos pudo pasar a cualquiera pero nos pasó a nosotros". Si leyese esto desde mi humilde voz también quisiera manifestarle mi pésame y mi dolor porque ha sido un poco el dolor de todos, el mismo dolor de la gente de Taragoña, de Rianxo o de A Pobra do Caramiñal y, en fin, de toda España. Por supuesto también a la madre y hermana de Diana, sobre todo a Valeria que con sus mensajes en las redes sociales expresa su amor tan profundo a su referente que ya se ha ido. Les queda un duelo difícil y aprender a gestionar esa ausencia, intentando además no ser destrozadas por la carroña mediática que en muchos de estos 500 días de suplicio han tenido que oir y padecer.

Y a ti, Diana, si es que hay algún lugar desde el que puedas percibir lo que aquí ocurre, decirte que defendiste tu integridad hasta el último instante en que un malnacido te quitó la vida y que siempre serás recordada, a pesar de la situación trágica en la que te has ido. Ojalá seas la última y que todos aprendamos algo con tu marcha de este mundo en el que no te dejaron vivir como tú querías. DEP





sábado, 9 de diciembre de 2017

SEQUÍA

Es posible que muchos de los que leéis el blog no os vais a creer que en Galicia estamos pasando por una alerta por sequía. Sí, en Galicia, paradigma de la lluvia y del verdor, tierra de los mil ríos y del agua, ríos que hoy ya no son mil sino algunos menos porque varios cauces se han secado. No, no es ciencia ficción. A pesar de que hoy llueve y se acerca una ciclogénesis explosiva generada en el Atlántico, según los patrones climáticos necesitaríamos 12 borrascas como la que se acerca para salir de la situación de emergencia y garantizar el suministro a ciudades, pueblos y aldeas de nuestra región.

Las noticias son alarmantes. El gobierno de la Xunta ha incluso publicado una serie de consejos y normas para ahorrar agua en todos los periódicos regionales. Se han secado fuentes y en las ciudades se han apagado las fuentes ornamentales. Los embalses están bajo mínimos y ciudades como Vigo, la mayor de Galicia, no tienen reservas para dentro de un mes. 


Noticias así las tenemos ya desde el verano, donde el calor ha asfixiado localidades como mi ciudad, A Coruña, que rara vez supera los 30º en esa estación y este pasado verano hubo varios días por encima de esa cifra. La provincia de Ourense es ya, a nivel climatológico, una provincia mediterránea porque literalmente en verano es asfixiante y en invierno, aunque hace frío, las temperaturas no son tan bajas como hace años. En Coruña, por ejemplo, aún ves a gente con manga corta a estas alturas del año y yo mismo recuerdo cuando era pequeño que en la primera quincena de octubre ya mi madre me ponía camiseta interior para ir al colegio y ahora hasta bien entrado noviembre no hago uso de ella.

Hace más o menos un mes fui con mi hija a ver uno de los embalses emblemáticos de Galicia, en la localidad de Portomarín (Lugo), lugar de paso del Camino de Santiago. Este pueblo fue "desplazado" de su ubicación original en 1963 con la construcción del embalse de Belesar hasta una colina cercana y, debido al bajo nivel de las aguas, el propio ayuntamiento de Portomarín ha llegado a señalizar lo que ahora se ve del antiguo pueblo que ha quedado al descubierto porque es una atracción turística. El día que fuimos allí lloviznaba, pero la gente paseaba por lo que era el paseo principal de la villa antes de 1963, pegado al río, donde se aprecian perfectamente los restos de los muros de las antiguas casas que algún vecino de ellas bajó a ver con mucha nostalgia y pena en sus miradas.


En esta foto lo podéis apreciar. El caudal normal de agua del río sobrepasa con creces el viejo puente romano y sube aún unos metros por los pilares del nuevo puente. El camino que está en primer plano es el que recorren hoy los curiosos y es el mismo que había en 1963 en el pueblo. Aquí os dejo una foto antigua del mismo pueblo.


Amigos de facebook visitan otros embalses de nuestra geografía y cuelgan las fotos. El panorama es desolador. Puentes, casas, iglesias, cementerios... quedan al descubierto con la tierra resquebrajada y generando una sensación de incredulidad que nunca pensamos que íbamos a vivir. Galicia se queda sin agua y eso es como si nos faltara la vida.

¿Qué pasará? Estamos deseando como nunca QUE LLUEVA. Hasta ahora llover no era noticia en Galicia, pero en estas semanas la gente sale a la calle y pide lluvia. Curiosamente celebramos que llega esa fuerte borrasca el domingo (a la que por cierto ya se le ponen nombres como en Estados Unidos, tras un acuerdo de los gobiernos de Portugal, España y Francia; esta primera gran ciclogénesis se llama "Ana") y no nos alarmamos ante los destrozos e inconvenientes que pueda causar, que serán muchos. Simplemente queremos AGUA, que llueva como en el diluvio universal porque Galicia sin agua no es Galicia. Como los pueblos inuit, que tienen muchos términos para denominar a la nieve, en galego existen más de 100 términos para designar a la lluvia, así que fíjense ustedes si este fenómeno meteorológico forma parte de nuestra más profunda alma. 

Lo que ya no genera ninguna duda, a pesar de Trump, es que el cambio climático está detrás de todo esto y todo aquel o aquella que lo niegue es un ignorante de tres al cuarto. Sin embargo, aunque la responsabilidad nos compete a todos, creo que hacer responsables en grado máximo a los usuarios de cualquier servicio es, cuanto menos, esconder a los verdaderos responsables de esta situación, las industrias de todo tipo que contaminan y agrandan el agujero de ozono, el efecto invernadero y de ahí llegamos a donde estamos. Reciclamos, nos duchamos en vez de bañarnos, no malgastamos... pero las grandes industrias del planeta siguen emitiendo gases nocivos porque nos gusta tener envases pequeñitos de plástico, un cruasán en una bandeja plástica de dos tapas, bolsas y más bolsas... y así no rompemos el círculo. 

En fin, si no hay novedad, comienza en pocas horas la lluvia y ojalá vaya subsanando las carencias que tenemos, favoreciendo que las cosas no vayan a peor. Atentos a las noticias.



miércoles, 18 de octubre de 2017

QUEIMAN GALICIA

O pasado domingo escribín dúas entradas ao blog. Pouco podía imaxinar o que acontecería menos de 6 horas despois. De novo, a traxedia asolounos e, de novo, todo era previsible e non se fixo nada. O lume queimounos a todos os galegos, pendentes durante moitas horas durante o solpor e a madrugada do que acontecía no sur de Galicia, nos concellos limítrofes cos nosos viciños naturais de Portugal e máis en concreto na área metropolitana de Vigo.

Pasei horas nas redes sociais, pendentes de La Sexta, a única canle estatal que suspendeu a programación e adicou todo ese tempo ao directo que estaba acontecendo. As imaxes que recibiamos no móbil ou viamos no televisor facíanos de novo botar bágoas de impotencia e unha estrana sensación recorría a nosa alma, o noso sentir.

Ninguén, ninguén que non coñeza como sentimos os galegos e o que significa para nós o noso monte pode entender o que estabamos a pasar cada un de nós no noso cerne; de novo víamos arder o que é de todos e ademáis, chegando ás mesmas portas da cidade máis grande de Galicia. Non serviron de nada as advertencias meteorolóxicas de temperaturas altas para esta época do ano e dos ventos que chegaban como restos dun furacán tropical. O lume, de novo, queimouno todo.



O peor, catro personas mortas, dúas dentro da furgoneta que vedes na foto de enriba. Hoxe lin nun xornal on-line que nesa mesma parroquia un grupo de policías quedou cercado polo lume máis de dúas horas e que algún deles chegara a desenfudar a súa pistola para non ter que sufrir na súa morte; ao final tiveron a sorte de seren rescatados. Non podemos imaxinar vendo esa paisaxe negra, esa negra sombra, o que se pode sentir cando te ves aí, rodeado de lapas e sabendo que vas morrer.

Chegábannos vídeos de moitas vilas galegas: do Xurés, dos Ancares, das Neves, de Baiona, de Carballeda de Avia, de Piñor, de Nigrán, do mesmo centro de Vigo. Todos arrepiantes e que deixaban en ti unha sensación de impotencia, rabia, dor, inquedanza, temor... que non sabías xestionar. Velaquí un exemplo que a min me deixou en estado de shock:




Dende a Administración as mensaxes eran de esperar pola choiva porque os medios que tiñamos non daban a basto. Tamén que todo fora organizado e deseguido aparecía o discurso de "terrorismo incendiario". Permitídeme que ría. Xente tola haina sempre, pirómanos que disfrutan vendo o lume tamén, pero como dixen nas redes, hai tamén moitos pirómanos de despacho. As críticas ao goberno da Xunta de Galicia xa empezaron e continuarán porque hai unha clara responsabilidade política detrás de todo isto. 

Hai 15 anos sufrimos por enésima vez o afundimento dun petroleiro, o infausto Prestige, que encheu de chapapote as nosas costas. Xente de todo o mundo veu á nosa terra a limpar as praias, ás veces coas propias mans porque non había con que coller a merda que traía o mar aos portos e costas galegos. Hoxe, 15 anos despois, estamos igual. A sensación de abandono por parte das autoridades é absoluta. Non temos nin un mínimo protocolo para unha emerxencia como a do domingo. O único protocolo é a voluntariedade da xente e a súa afouteza para defender o que é NOSO: as nosas casas, o noso monte, o noso patrimonio, en definitiva, a nosa identidade. Vigo e os seus viciños foron un exemplo a seguir, igual que foron os viciños de Angrois hai 4 anos cando un tren se levou a vida de 81 persoas e  foron os primeiros en socorrelos; igual que hai 15 anos cando os nosos mariñeiros saían nas súas chalanas a recoller como podían a merda negra que soltaba o Prestige mentres un que agora seica é Presidente do Goberno de España saía pola televisión falando dus "hilillos de plastilina". 

Claro que isto se podía prever. Claro que facendo unha política forestal axeitada, incidindo na prevención e na limpeza dos montes, isto non ocurriría. Pero tamén é de todos sabido que o lume, en Galicia, é un auténtico negocio, o "NEGOCIO DO LUME" no que están implicadas moitas persoas e intereses. Sempre houbo incendios nos montes, sempre houbo pirómanos e non hai vontade política para atallar isto, senón pola contra moitos cartos. Cando na nosa terra a maioría dos terreos forestais están plantados con especies non autóctonas como os eucaliptos, ¿por qué será? Pois porque esas árbores queimadas compraránse agora por menos cartos e algunha fábrica se beneficiará, aparte dos propietarios dos terreos e seguramente moita máis xente. Senón, ¿como vai haber xente que non sexa consciente do dano que están a causar prendéndolle lume a un monte e destruindo a nosa terra? É imposible que haxa xente que disfrute con isto a non ser que lle reporte un beneficio económico, o cal non deixa de ser un delito polo que ten que ser castigado.

Algún día saberáse todo e coñeceremos todo o que está detrás disto e levantaremos as mans á cabeza (ou máis ben ocultaremos a cara con elas da vergoña que será). Nembargantes a min o que máis me entristece do que está a pasar estes días é sentir que estamos igual que hai 15 anos, dependendo de nós mesmos e que coas autoridades non podemos contar para nada porque, sinxelamente, nin saben nin queren. A foto que representa isto é a que segue: arriba, 2002; abaixo 2017.




E de novo, o berro que nos unirá en canta concentración haxa, será de novo o mesmo: NUNCA MÁIS!! Porque un pobo non se rende a pesares das labazadas que recibe dos seus representantes que, por certo, agardo que aqueles que os votaron teñan memoria para as próximas eleccións para que teñamos a esperanza de que traxedias coma estas non volvan suceder. Que así sexa.




domingo, 15 de octubre de 2017

MIS BANDERAS

Siempre he tenido en el blog el "widget" (¿hay alguna palabra española para traducir esto?) de las banderas, es decir, los países desde donde se accede a las publicaciones de mi blog. Y me gusta mirarlo y comprobar que el número de países fue ascendiendo en estos 7 años. Personas de los cinco continentes han pasado por mi blog, me encantaría que alguien en alguna base científica de la Antártida también se molestase un ratito para leer alguna cosa (espero que llegue), y probablemente sean todos españoles que viven fuera o estudiantes de español o gallego, porque en inglés no hay nada escrito.

Y entre esas banderas hay algunas que eran completamente desconocidas para mí, no por ser de estados realmente constituidos y pertenecientes a la ONU, sino porque son todavía colonias, dependencias o regiones importantes de alguno de esos estados. Curiosamente, no aparece la bandera de Cataluña, o la de Galicia, pero sí aparecen las siguientes que a lo mejor sorprenden a algunos:

- Martinica (dependencia francesa)
- Hong Kong
- Nueva Caledonia (también francesa)
- Curação, Aruba y Antillas Neerlandesas (posesiones de Holanda con cierta autonomía)
- Guernsey (Reino Unido)
- Guadalupe (Francia)
- Reunión (también de Francia)

Y particularmente me llama la atención un territorio del que no tenía un conocimiento amplio ni que tuviese demasiado autogobierno que son las ISLAS ÅLAND


Podréis deducir fácilmente por el icono de su bandera y por la escritura del país que estamos ante un archipiélago de un país nórdico. Efectivamente, estas islas pertenecen a Finlandia, aunque la lengua oficial en ellas es el sueco, ya que se encuentran en el Mar Báltico entre los dos países. Si vemos un mapa nos costaría reconocer exactamente qué islas son del archipiélago y cuáles no, pero aquí dejo el enlace de la Wikipedia

Por lo que leemos estas islas gozan de una importante autonomía dentro del estado finlandés, pero solo tienen un representante en su Parlamento..., ¡¡solo uno!! Aún así, no he leído nunca absolutamente nada sobre si sus habitantes se sienten finlandeses o suecos, si buscan la independencia o quieren cambiar de estado, solo que pertenecen al Consejo Nórdico, un órgano que a día de hoy tiene una relevancia prácticamente a nivel cultural. 

Ya sé que comparar no sirve, pero leyendo estas cosas o simplemente, LEYENDO, acabas sacando conclusiones sobre todo este maremágnum que está suponiendo la situación en Cataluña de los últimos meses. Hoy no sabemos todavía si Cataluña es independiente o no y no voy a entrar a valorar los hechos del pasado martes en el Parlamento catalán porque la situación ya me satura un poco. Pero sí el tema de las banderas. Es curioso como un trozo de tela puede hacer surgir los comportamientos más primitivos del ser humano. Y yo, que mi evento favorito con banderas es Eurovisión, no acabo de entender que el patriotismo se ejerza precisamente con un trozo de tela. Bien es cierto que cuando asistí a Eurovisión llevaba mis banderas de España y de Galicia (cuando en 2011 nos representó Lucía Pérez), y que en un acontecimiento así vemos banderas de cientos de territorios, tanto es así que la UER (Unión Europea de Radiodifusión) llegó a emitir un comunicado prohibiendo la utilización de banderas que tuviesen una clara reivindicación política de territorios en disputa o aquellas que fomenten actitudes contrarias a los derechos humanos y libertades como pudiesen ser las de grupos terroristas. Y no sin polémica porque en un listado que publicó en su web llegó a incluir la "ikurriña" vasca lo que provocó las protestas del gobierno de esa comunidad autónoma.

La situación en determinados puntos de España estos días es muy tensa, viendo enfrentamientos entre grupos de extrema derecha que portan banderas franquistas y grupos independentistas que portan las banderas de la comunidad autónoma o incluyendo la estrella roja de la independencia. Los disturbios más graves se produjeron en Valencia con motivo del día de su comunidad autónoma el pasado 9 de octubre, ya que ambas manifestaciones coincidían en recorrido y la policía tuvo que crear una "franja de seguridad" entre los dos grupos con una tensión palpable.

Y en el fondo pienso que seguimos siendo el hazmerreír de toda Europa porque hasta el tristemente conocido ahora semanario satírico francés "Charlie Hebdo" llegó a publicar una portada en la que llama a los independentistas catalanes "gilipollas" comparándolos con los corsos. Desde Europa han dicho por activa y por pasiva que no reconocerán una independencia de Cataluña ni de ningún otro territorio al que se le ocurriese la idea de escindirse porque automáticamente quedarían fuera de la Unión Europea y lo que se busca es integración y no separatismos. Junckers ha dicho que no le gustaría "una Europa con 98 estados" (muchos me parecen, pero en fin, sería realmente una locura).

Pero claro, los que utilizan las banderas como exaltación del patriotismo, utilizan un lenguaje que cala en la población. Como el pasado jueves también se ha celebrado el Día Nacional de España, que en los últimos años está teniendo un auge espectacular, alguno ha aprovechado la ocasión para hacer cosas como esta:


Y pocas más explicaciones hay que dar a lo que cuenta ese tuit, que al final enarbolar una bandera o decorar todo un edificio con un inmenso trozo de tela no te hace más patriótico, sino curiosamente todo lo contrario si se descubre lo que hay detrás. Ojalá las banderas sirviesen para reivindicar mejoras en educación, en sanidad, en asistencia social, en pensiones, en puestos de trabajo, en infraestructuras... y no armas arrojadizas. Que defendamos con ellas a nuestros deportistas, a nuestros artistas, a nuestra cultura. Pero no que las utilicemos como argumento político o como confrontación entre iguales. Seguramente yo estaría contentísimo de ser ciudadano de Åland, pero como gallego soy plenamente feliz... y como español también.




martes, 20 de junio de 2017

DE NUEVO, PORTUGAL, CON TRISTEZA

En un mes se pasó de la euforia a la tristeza mas infinita. Portugal de nuevo es portada pero esta vez por algo trágico. El pasado sábado un incendio con las características de "explosión ígnea" provoca la muerte de 64 personas, la mayor parte de ellas en una carretera por la que pretendían huir y se convirtió en una trampa mortal. Y el fuego, tres días después, sigue y puede seguir dando disgustos. Esta vez no ha sido un atentado, no ha sido algo provocado, sino de nuevo la naturaleza que no deja de tener su lado más aterrador provocando tanta muerte y destrucción.

Las imágenes que hemos visto estos días utilizando incluso nuevas tecnologías como una cámara en un dron son espeluznantes. Los coches calcinados, con las ruedas enterradas en ceniza en la carretera mortal, encogen el alma. Familias enteras murieron en sus coches y nuestros vecinos están viviendo aún esa pesadilla con una resignación admirable. Una de las características del pueblo portugués es su humildad y su vivir en un estado de cautela y "saudade" permanente ante lo que les da la vida, ese sentir que tan bien recoge la música de los fados, ese hado desgarrador que siempre está en sus vidas. Y siendo gallego su dolor es también el nuestro. Porque España nunca fue justa ni generosa con Portugal, pero Galicia sí. Siempre hubo mucho desprecio a "los portugueses" pero para un gallego es un pueblo hermano, con el que nos sentimos más identificados que con un andaluz, sinceramente. El otro día comentaba a un compañero de partido que yo me siento más unido a Portugal no por ser español, sino por ser gallego y esa unión es más fuerte que la que podamos tener con un habitante de cualquier otra región española, un valenciano o un extremeño, por ejemplo.

No hay respuestas ante algo que es natural pero claro, los supervivientes buscan ahora responsables de lo sucedido. Salen a la luz comentarios de que los bomberos no llegaron a tiempo, que no había agua suficiente, que los tuvieron aislados... ¿y qué se puede hacer? Tal y como han contado los hechos el fuego fue provocado por un rayo que prendió en un árbol seco. Debido a las altas temperaturas de los últimos días la propagación fue como una bomba y unos vientos que cambiaron de dirección de la forma más inesperada produjeron el cóctel mortal. Y desconsuela ver a mujeres supervivientes, de zonas rurales, decir en voz alta ante las cámaras "isto foi coisa de Deus" con una letanía propia de cualquier sentimiento religioso. 

Galicia está ayudando a Portugal en esta nueva desgracia; España también. Pero el dolor tardará en mitigarse. Mientras, surgen héroes y heroínas, como la chica que salvó a su familia metiéndolos en un tanque de agua sumergidos hasta que pasaron las llamas por encima de ellos; y los bomberos portugueses, que tienen una característica peculiar, son voluntarios que participan en la extinción de incendios y por lo que me han dicho su formación es muy básica y ante un fuego de estas dimensiones sus recursos para atacarlo son limitados. La imagen viral que da la vuelta al mundo es la de su descanso en cualquier sitio tumbados y durmiendo extenuados.


Así que alerta también por aquí. Estamos viviendo estos días previos al verano con un calor inusual para estas fechas. Pasar de 30º en Coruña es algo extraordinario, con un calor pegajoso y extenuante. En los colegios los niños no aguantan estas temperaturas para trabajar y no quiero ni imaginarme como será en lugares como Badajoz o Córdoba. Y dicen que continuará y que el verano será de nuevo asfixiante. Y como somos en cierta manera muy poco cuidadosos con nuestros montes, pues esperemos que tengamos una estación con pocos incendios, aunque todos sabemos que aquí la mayoría son provocados por intereses oscuros y para beneficio de unos pocos.

Solo deseo que Portugal vuelva al camino de la alegría y del éxito, están demostrando mejor que otros países cómo salir de una crisis que los hundió dentro de la UE, con una alianza de izquierdas, combatiendo la corrupción y avanzando desde este extremo de Europa. Y en 2018 tiene una cita importante celebrando Eurovisión que colocará al país en el punto de mira de todos, un examen no oficial de su capacidad de gestión y organización. Desde Galicia estamos siempre con Portugal muy presente y deseando ese progreso porque siempre mejorará nuestra relación económica, social, cultural y afectiva. 


viernes, 19 de mayo de 2017

EL SUEÑO SE HA CUMPLIDO

Noche del pasado sábado 13 de mayo. 6 amigos y amigas en el salón de una casa ante una pantalla de televisión viendo lo que esperábamos desde hace nada más y nada menos que 53 años. ¡Y eso que ninguno de nosotros había nacido! Había muchas esperanzas porque las crónicas que llegaban desde Kiev y apuestas que veíamos en Internet eran totalmente positivas. Y cuando empezamos a oir constantemente el mítico "twelve points" con el nombre de PORTUGAL delante el salón irrumpía en aplausos, vivas, hurras y brazos en señal de fuerza y victoria.

Porque si hay una región no portuguesa a la que el triunfo de la representación lusa en Eurovisión le enorgullece y llega a sentirlo casi suyo, esa sin duda es Galicia. Además, cuando la representación española era tan soberanamente mala que desde hacía semanas muchos seguidores españoles (y gallegos, evidentemente) nos sentíamos más representados por Portugal y su canción que por el truño de España.

Y es que sí, Portugal lo ha logrado. Por primera vez en su historia, después de debutar en 1964, de quedar últimos varias veces, de no haber sobrepasado nunca un 6º puesto ni llegar a 100 puntos, el pasado sábado la canción de Salvador Sobral (desde ya una estrella) "Amar pelos dois" alcanzaba la vertiginosa cifra de 758 puntos y la primera victoria de nuestros vecinos en Eurovisión. Era el único país de los llamados "clásicos" que nunca había ganado y por decirlo de alguna manera, la "cenicienta" que nunca encontraba su zapato en el certamen. Y escuchar la canción, cantada íntegramente en portugués, con la interpretación de Salvador, sin fuegos artificiales ni bailes esperpénticos, solo él, su voz y su sentimiento, llevó a Portugal al limbo.



¿Qué significa este triunfo para Portugal? Pues en estos momentos muchas cosas. Nuestros vecinos, agobiados por la crisis más que en cualquier país de Europa, en este extremo de Europa tantas veces olvidados, y con esa sensación perpetua de "saudade" que solo entendemos aquí, son ahora el ejemplo a seguir. Durante el domingo y algunos días más de esta semana he seguido retransmisiones de la RTP (Radio Televisión Portuguesa) sobre esta hazaña, la llegada de Salvador y su hermana Luísa de vuelta a Lisboa, declaraciones de él, especiales... El país está tan orgulloso como si hubiesen ganado el Mundial de Fútbol o una competición de calado internacional, que en el fondo sí lo han hecho porque, que todos los países de Europa hayan puesto a Portugal entre las canciones favoritas y haya conseguido la victoria es el reconocimiento explícito de calidad y aplauso a la representación de este país y, por analogía, al país entero.

Portugal se ha puesto en el mapa de Europa por algo positivo y no por problemas económicos, por corrupción, por tragedias, etc. Y esto durará un año por lo menos, hasta que en 2018 Lisboa organice la 63ª edición del Festival, al que por supuesto acudiremos oleadas de seguidores españoles.

Pero lo que más me ha sorprendido como ciudadano de esta región del extremo europeo llamada Galicia, con "lingua de seu" es que no he conocido a nadie, y recalco, A NADIE, que no se haya sentido identificado aquí con la victoria de Portugal. Galicia y Portugal siempre han estado muy unidos, de hecho tener lenguas con raíz común y que fueron un único idioma allá por la Edad Media es una de las características básicas de ese hermanamiento e identidad comunes. Particularmente he visitado Portugal incontables veces, si no recuerdo mal la primera allá por 1985. Conozco Lisboa, Porto, Faro, Coimbra, Guimarães, Setúbal, Póvoa de Varzim y otras localidades más pequeñitas pero cercanas a Galicia como Valença do Minho, Monção, Vilanova da Cerveira. Y para un gallego estar en Portugal es estar como en casa, en algunos aspectos mucho más cercano que ir a otros lugares de España. Tenemos muchas tradiciones comunes, nos sentimos muy identificados con esa "saudade" tan nostálgica e intimista de la música de los fados, tenemos un patrimonio cultural común en muchos aspectos y, en definitiva, ese triunfo portugués es también un poco nuestro, sin lógicamente haber participado ni lo más mínimo en él... bueno sí, votando masivamente por la canción portuguesa el pasado sábado y también en la semifinal del martes.

Así pues viviremos un año muy intenso a la espera de Lisboa 2018. Las reservas de hoteles para los fines de semana de mayo han volado y cualquier noticia que nos llega de nuestros hermanos o de la actividad musical de Salvador nos alegra y la sentimos como nuestra. Y como efecto colateral podemos reprocharle a TVE su desidia, sus mentiras y desarticular sus argumentos con respecto al Festival de Eurovisión: ni se votan siempre los vecinos (Portugal solo nos tiene a nosotros), ni solo ganan canciones en inglés, ni es necesaria una inversión astronómica en puestas en escenas. Solo se necesita una buena canción, un buen intérprete y sobre todo INTERÉS por ganar, cosa que TVE no tiene, por mucho que cada año digan en programas previos. A ver si con esta victoria toman nota. 

Celebrar Eurovisión en Portugal será una oportunidad única para mostrar el país al mundo y para recibir una cantidad ingente de turistas que dejarán muchos beneficios no solo en la capital sino en otras ciudades del país. Eurovisión solo genera beneficios si se sabe gestionar bien y en eso los portugueses no van a desaprovechar la ocasión, ya han demostrado otras veces que eventos de este tipo les son muy rentables (véase EXPO 98 en Lisboa o Eurocopa de 2004).

Así que... ¡¡¡PARABÉNS PORTUGAL!!! Nos veremos en Lisboa en mayo de 2018, si no hay inconvenientes que nos lo impidan.


domingo, 8 de enero de 2017

LA VISITA DE RIGOR

¿Pensáis que voy a hablar de los Reyes Magos? Pues no, no toca. Además, no he tenido Reyes. Bueno, sí, en la última extracción de la Lotería del Niño sale el primer premio terminado en 54 y yo tenía un décimo terminado en 54, así que 120 €. Lo único (y no está mal) que he tenido de regalo, aunque si hay suerte el 2017 puede ser un año interesante, ya se verá que solo llevamos 8 días.

Pero volvamos al título de la primera entrada de este año en el blog: LA VISITA DE RIGOR. Seguro que pensáis que he tenido que ir a ver a una tía-abuela que está muy mayor y que es un poco cascarrabias, o al padre de una amiga que pregunta por mí cada año desde que estuvimos en la Universidad. Pues tampoco. La visita de rigor es la que te hace temblar, te pone los ojos vidriosos y sientes que ardes: LA GRIPE

Y no la he cogido yo, por suerte. Estamos en plena epidemia de gripe en Galicia y parece ser que es muy virulenta porque no ha habido un frío severo y el buen tiempo agudiza los efectos del virus, aun estando vacunados. La han pillado mis padres y más gente mayor que conozco en el barrio. Desde el día 30 están los pobres metidos en casa y sin verlos por temor a que nos contagien, así que el día de Nochevieja la cena la hicimos la familia de mi hermano y mis hijos y yo en mi casa, cocinando mi cuñada y yo desde las 6 de la tarde un menú que ni en los mejores restaurantes:

- Embutidos ibéricos
- Canapés de salmón
- Pinchos de lasaña de berenjenas con queso de cabra
- Foundee a los tres quesos en bollo de pan gallego
- Carne asada a nuestro estilo
- Postres de Navidad y Tarta "de la abuela"
- Uvas de la suerte sin pepitas

Vinos Ribera del Duero, refrescos y sidra

¿Quién da más? La cena salió de vicio, os lo aseguro. Eso sí, a las 23:59 conectamos por Skype con el hogar paternal para tomar las uvas todos juntos, la verdad es que fue una entrada de año curiosa porque los viejiños amantados en el salón de su casa y nosotros aquí con toda la juventud de la familia, pero unidos, que es lo importante.

La cuestión es que la maldita gripe está colapsando los hospitales gallegos. La población en Galicia es tan mayor que al mínimo contratiempo de este tipo hay que acudir a Urgencias porque si hay un riesgo añadido puede haber problemas graves o incluso morirse (ya ha pasado con 4 personas, parece ser). El caso es que hace poco también tuve que ir a Urgencias con mi padre, aunque no por gripe, y no puedo dejar aparcado mi curiosidad observadora de todo lo que allí acontece mientras tratan a los pacientes. De entrada decir que un 10 por los profesionales de la Sanidad pública gallega, que atienden haciendo más de lo que se espera de ellos, a pesar de los recortes. Pero claro, cuando llegas a este servicio de uno de los hospitales de referencia de España como es el CHUAC (Complexo Hospitalario Universitario de A Coruña) a las 19:15 de un lunes de diciembre, derivado desde el PAC (Punto de Atención Continuada) que tienen asignado mis padres y ves las causas por las que realmente la gente acude a Urgencias, empiezas a darle a la masa gris y dices "no podemos seguir con esta gestión, esto es más que inviable". 

El CHUAC atiende a una población de más de 500.000 personas en un área que coge bastantes municipios limítrofes de A Coruña y comarcas vecinas. Puede venir gente a Urgencias desde más de 60 km de la ciudad. Pero lo que hace que se colapse el servicio es que, por ejemplo, si una persona tiene una torcedura en los PAC de referencia comarcales no hay servicio de radiología y tienen que venir a Coruña, con todo lo que eso supone. Se atienden además urgencias oftalmológicas, de psiquiatría y no se cuentan las pediátricas que acuden directamente al Hospital Materno Infantil. Total, que la sala de espera de los acompañantes estaba a rebosar porque claro, mínimo vienen dos personas por paciente, ya es raro que venga una sola, y puede haber hasta tres o cuatro... ¡o más! Así que el ambiente era irrespirable y tranquilamente había, en las 5 horas que estuve con mi padre, más de 60 pacientes siendo atendidos. Una auténtica locura, eso sin contar los que ya habían ingresado en horas previas.

¿Cómo se sostiene económicamente todo esto? Cada vez que recuerdo que en Holanda ir a Urgencias estaba casi que prohibido a no ser que te estuvieses muriendo y aún así con la tarjeta de crédito en la boca o no te atendían, veo que desde luego prefiero nuestro sistema sanitario, sobre todo por la profesionalidad de los sanitarios, pero a mi modo de ver hay cosas que cambiar. Por una radiografía de los dedos no puedes venir desde 60 kilómetros a la capital, esperar mínimo dos horas para decirte si hay algo o no, ese tipo de asistencia hay que descentralizarla. De hecho, a mi padre ya le habían hecho pruebas en su PAC (para los de Coruña, la Casa del Mar), pero como aparece como usuario de un programa de atención a pacientes con problemas coronarios que se llama "Alerta Corazón" (y que no es un programa de televisión de cartas de amor), el protocolo lo deriva, aunque las primeras pruebas den perfectas, al hospital a descartar cualquier tipo de problema. Es decir, la cadena funciona a la perfección, porque además desde la Casa del Mar al CHUAC lo llevaron en ambulancia medicalizada con un médico, una enfermera y un auxiliar, para una distancia de poco más de un kilómetro y yendo yo detrás en mi coche. Es eficiente, ¿pero es estrictamente necesario? Porque además en el hospital le hicieron más pruebas que siguieron dando perfectas, lo dejaron en observación toda la noche, le repitieron analíticas por la mañana y le hicieron una prueba de esfuerzo,   con la suerte de que estaba de turno una cardióloga que conocíamos porque era de nuestro mismo portal y la conocemos desde que nació. ¿Qué más se puede pedir?

Así fue, que por la mañana yo me fui a trabajar y mi padre quedó solito en el hospital y cuando le dieron el alta se vino para casa en el bus urbano, sí señor, ni taxi ni nada, independencia y autonomía. La verdad es que por estas cosas le envidio, yo soy más "quejica", no sé yo si cuando tenga 80 años (casi casi 81) vendrían mis hijos a recogerme o me las tendría que apañar.

En definitiva, BRAVO por nuestra Sanidad, BRAVO por sus profesionales, MAL por los gestores y REGULAR por muchos acompañantes de los pacientes que molestan más que ayudan y por cuestionar el trabajo de los sanitarios, hay que educar mucho a las personas para hacer un buen uso de los servicios públicos y no abusar de ellos, en eso sí que envidio lo que veía en Holanda, aunque ya es algo más de civismo y educación ciudadana. De todas formas, cuanto menos vayamos a Urgencias,  mejor. ¡¡Salud para todos en 2017!!


martes, 27 de septiembre de 2016

NO PAÍS DOS PITUFOS

Non é un día de celebracións, aínda que para algúns si. É difícil explicar o que realmente sucedeu onte en Galicia tras a xornada electoral. Aínda que todos sabiamos que o PP ía gañar as eleccións, sempre quedaba a esperanza de que non chegase á maioría abosluta. Pero chegou. E non por primeira vez e seguramente non pola última. A pesares de todos os mítines e de utilizar as redes sociais para denunciar a política continua de recortes nos servizos públicos, o candidato á Xunta de Galicia do Partido Popular acadou a maioría absoluta dun xeito rotundo. E a representación gráfica dese trunfo é un mapa da nosa terra que podería acompañar un avance da próxima aventura dos Pitufos:




Moita xente doutras comunidades autónomas ou doutros países do mundo preguntaránse cómo é posible. Eu tamén. Só 10 concellos dun total de 314 votaron maioritariamente a outros dous partidos, 9 ao PSdG-PSOE e 1 á Marea Atlántica. A poboación destes concellos é unha procentaxe baixísima no total galego, así que non hai análise en contra que valga.

O terrible disto é que preguntas e non coñeces a ninguén que diga "eu votei ao PP". Coñezo xente que si o fixo, pero xente convencida do seu voto e das súas crenzas que están orgullosos de pertencer ou votar ao PP. Son admirables porque ten que ser moi difícil aguantar todo o que se lles di da corrupción, dos recortes, da soberbia, do caciquismo... pero non desisten. 

Xa nos tempos que gañaba Fraga en Galicia preguntábame por qué. Daquela aínda estaba moi recente a morte de Franco e a democracia ía paseniño, así que as redes caciquís no rural funcionaban sen descanso. O discurso do medo imperaba e as urnas enchíanse de votos a Alianza Popular e posteriormente ao Partido Popular. ¿Cómo se podía combater iso? Coa educación da xente, pouco a pouco e co paso dos anos as cousas irían cambiando.

Tivemos unha luz cando o PSdG-PSOE e o BNG puideron gobernar durante 4 anos, no chamado bipartito, entre 2005 e 2009, pero a ilusión morreu cando a continuación o actual candidato Alberto Núñez Feijóo, conseguía de novo o trunfo para o Partido Popular e dende aquela revalidou dúas maiorías absolutas máis, a última onte. Despois de cavilar moitos anos, teño feita a miña análise, que pode ser certa ou non, pero é o que penso do que vivín e do que vexo no día a día nas rúas da miña cidade e nas vilas ás que adoito ir.

En Galicia hai un terzo da poboación que non vota. É moi raro chegar ao 70%, a participación quédase sempre en torno a un 60 / 65 % ou incluso menos. Moita poboación é rural e espallada, e aínda que parece que o seu control é máis difícil, pois a realidade é que non é así. A xente do rural galego ten un xeito de pensar baseado nunhas crenzas e estruturas bastante ancoradas por determinadas circunstancias históricas e sociais que Galicia viviu dende sempre, hai que darse de conta que somos o extremo occidental de Europa e fin da terra coñecida ata moi entrada a Idade Moderna. O que si acontece é que tiveron pouco acceso a estudos e cultura, moita xente emigrou durante os séculos XIX e XX e a súa economía baseábase na subsistencia, con todo o que iso implica. Tratábase de manter á familia e ás veces aos achegados e para iso había que conseguir un traballo que dese cartos, aínda que fose lonxe do país, de aí a emigración. Arxentina, Cuba, Venezuela, Uruguai e posteriormente Alemaña, Bélxica, Francia e sobre todo Suíza, foron os países con maior presenza de galegos. En moitos casos, sobre todo os americanos, quedaron alá, pero no resto a maioría voltaron cando fixeron o seu particular "peto" para ser ben vistos nas súas vilas e aldeas e ter unha posición económica por riba dos seus conveciños. Iso si, un gran coche, unha gran casa e, se cadra, un pequeno negocio (xeralmente unha cafetería) para seguir facendo cartos unha vez voltasen. Isto, en certo xeito, acercábaos ás estruturas de poder, pero non accedían a el, só acababan converténdose en novos "pións" das estruturas establecidas, que servían tamén para resolver aqueles asuntos para os que estas persoas non se sentían seguras, especialmente os relacionados coa burocracia, á que consideraban para xente "estudada". 

Continuouse así cunha estrutura de redes clientelares que chegan aos tempos das prácticas caciquís dos ss. XIX e XX. No rural isto segue a ser moi frecuente porque ademáis o Estado dispón dos organismos administrativos perfectos para iso: as deputacións provinciais, imprescindibles nun territorio de pequenos concellos aos que hai que dar unha serie de servizos básicos. Diredes vós, "a que vén todo este rollo?" Pois vén a que outro 33 % dos votos en Galicia débense a este sistema clientelar, similar ao que pode haber noutras rexións de España ou de Europa. 

Cando empecei a saber que isto era así, alá polos tempos do instituto, a min fervíame o sangue, incluso nas clases de Ética plantexábannos o dilema moral desta práctica. Tamén os partidos de esquerda daqueles primeiros anos denunciaban en todas as eleccións o "carrexo" de votantes por parte do partido que ten instaurado este sistema en Galicia, o PP. Co paso do tempo e con estudos posteriores xa con 30 anos, aprendín que isto forma parte de moitas culturas polo que expliquei antes. En España non é sempre o mesmo partido o que leva a cabo esta práctica que é difícilmente combatible. En Euskadi, o PNV; en Cataluña, a antiga CiU; en Andalucía, o PSOE... Polo tanto, a existencia de voto "cautivo" e non reflexivo axuda a conseguir estes resultados. Por iso non é difícil ver durante a xornada electoral como as monxas dos asilos de anciáns levan a todos os seus usuarios a votar sen saber estes a quen votan; igualmente en moitos concellos rurais e mesmo na cidade (eu véxoo no meu colexio electoral) o encargado disposto polo partido é o que controla durante todo o tempo de votación quen vai votar e quen non, incluso axuda a aqueles que non teñen medios para acercarse ao colexio electoral. Asegúrovos que onte vin entrar no mesmo como nunca vira moita máis xente impedida, en cadeira de rodas ou con muletas que noutras convocatorias anteriores, incluso un votante chegou a caer e foi enseguida axudado polos interventores do partido para que se levantase e votase.

Ademáis este "voto cautivo" convértese na peaxe que moitas persoas acaban pagando porque o político de turno lles arranxou un favor a cambio do voto. Parece algo incrible no século XXI, pero é así. Persoas que despois de 40 anos de democracia avalan unhas prácticas clientelares sen cuestionarse se están ben ou mal, simplemente conseguiron para os seus o que buscaban, que pode ser un posto de traballo nunha empresa dun amigo do político, arranxar o papeleo dunha pensión vitalicia, colocar a un fillo ou filla nun posto importante na Deputación despois de ter estudado unha carreira, conseguir a licencia para a construcción dunha casa ou chamizo anexo e que non contribúa no IBI. Cando vivín en Padrón coñecín xente que mo contaba sen rubor e o admitían e eu non podía nin comprendelo nin aceptalo, pero cheguei a buscarlle un sentido. Cal é? Pois simplemente a inseguridade e a incultura da xente, pero sobre todo o primeiro. Ante un asunto vital que require un longo camiño burocrático, as persoas buscan a maneira de "atallar" ese camiño por medio deste intermediario a cambio do seu voto nalgúns casos de por vida e incluíndo a fillos, noras, pais, netos... O trasfondo disto é que para min non é aceptable, pero para moita xente si, tanto o político como a persoa axudada, porque os dous obteñen beneficios. O político cre firmemente que está a facer unha boa acción e o cidadán considera que o seu voto é o xeito de pagarlle. Para min é, simplemente, corrupción, pero que é a nivel legal difícilmente demostrable.

E nos queda o outro 33 % dos votos, o que eu chamo voto libre, o voto da xente que non ten presións para escoller por calquera opción política segundo as súas crenzas. Lóxicamente, aquí tamén van votos para o Partido Popular, que representa á dereita española, de forte sentido católico, conservadora, clasista, defensora da iniciativa privada frente á pública e moi pragmática. A nivel de comunicación hai que recoñecer que son de 10, a súa campaña a nivel de slogan e grafismo foi sen dúbida a mellor e a nivel de partido tamén sen dúbida foi o máis unido en torno ao líder. Os medios de comunicación maioritarios tamén están controlados por eles, así que só podería producirse un miragre onte. E non, para un non crente, é difícil que pase. A división da esquerda, o descoñecemento dos e das candidatas e candidatos, intereses máis a nivel de partido que a nivel de comunidade autónoma fixeron o resto. Se houbo un partido que se pode dicir trunfador despois do PP, ese foi o BNG, que acadou 6 escanos de 75 cunha candidata fiable, un proxecto veraz e unha consistencia, tendo un rival novo moi forte como é En Marea, a confluencia galega de Podemos que conseguiu pasar en votos ao PSdG-PSOE e empatar en escanos, como calificaron algúns periodistas na radio, "sorpasiño".

En definitiva, 4 anos máis de goberno de dereitas en Galicia, recortando en servizos esenciais como sanidade e educación, cunha poboación envellecida (a taxa máis alta de Europa) porque os xoves emigran, salarios moi baixos con respecto á media nacional e non digamos á europea, traballos precarios e sen oportunidades de promoción para recén licenciados, mulleres e parados de longa duración; falta de emprendemento en sectores básicos da nosa economía como o gandeiro, pesqueiro ou lácteo; unha promoción do turismo mellorable, listas de espera, incendios, aulas pechadas, colexios nos que chove dentro das aulas, falta de mestres... O panorama é desolador, pero un 47,5% dos votos quixeron isto, a pesares de que un terzo deles é cautivo. Existirá momento en que se acabe con esta democracia clientelar da que disfrutamos en España? A min entristéceme moito que sexamos así, que a xente non se pare a pensar por uns minutos a forza que ten un voto. Somos para analisar antropolóxicamente, seguro que algún estudante de calquera recuncho de Europa desfrutaría facendo aquí a súa tese porque abofé que somos peculiares.

Pero, como me dixo hoxe un bó amigo, maior, votante socialista dende sempre e por dentro todo un filósofo galego... "Alfonso, el sol sale todos los días". Aí queda iso, déanlle voltas, saquen as súas conclusións e escriban. Se cadra é mellor así (eu estou convencido que non), pero seguro que moitos deses votantes do rural hoxe son exactamente igual de felices que foron onte, sen saber sequera a que partido votaron aínda que teñan que agardar por unha consulta dun especialista 7, 8, 9 meses ou pagar 8 euros por cada sesión de quimioterapia na sanidade pública, sachando na súa hortiña e recollendo aos netos que saen dunha escola xélida e con falta de mestres, construida ao lado dun monte incendiado no pasado verán. Isto é Galicia, disfrútena se nos visitan, serán sempre benvidos.