Mostrando entradas con la etiqueta Ordes. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ordes. Mostrar todas las entradas

martes, 16 de julio de 2013

HACE 22 AÑOS...

Tal día como hoy, 16 de julio, pero de 1991, fue un día muy importante en mi vida. A las 3 de la tarde y con un calor asfixiante en un aula de la Escuela de Magisterio de Valladolid, me examinaba por primera vez de las oposiciones a maestro por la especialidad de Ed. Musical. Pocos auguraban que pudiese aprobar el temido examen a la primera, pero lo conseguí. Con 21 años ya tenía un trabajo fijo de docente que, si las cosas no cambian en el futuro, continuará hasta mi jubilación.

La alegría entre familiares y amigos fue enorme. Durante los primeros 5 años estuve destinado en tres poblaciones de Castilla y León y Asturias: Ciñera de Gordón, Ponferrada y Tapia de Casariego. Muchos alumnos, ya ahora hombres y mujeres con más de 30 años, pasaron por mis manos, enseñándoles Música y Ciencias Sociales de la extinta EGB. En esos años viví experiencias que me marcaron a nivel personal, la más importante realizar y acabar en 1993 el Camino de Santiago después de 900 kilómetros de recorrido a pie desde Borce (Francia) a Compostela.

También tuve mi primer amor, que duró poco y fue tormentoso, pero allá por 1995 conocí a la persona que cambiaría mi vida para siempre y de la que sigo profundamente enamorado; en 1996 me casé con ella, constituimos una familia y la llevamos adelante. Desde 1997 a 2010, ya en Galicia, pasé por varios colegios y nos establecimos en Padrón, donde nacieron mis hijos. Fueron años muy felices, con nuestros altibajos tanto personales como económicos, la vida misma. Ribeira, Padrón, Catoira y Ordes fueron las localidades donde impartí clase. En Padrón pudimos comprarnos nuestro primer piso y allí conocimos a nuestra segunda familia, con la que nos sentimos queridos y respaldados en las buenas y en las malas. En 2006 nos trasladamos a Coruña y la vida continuó hasta que en 2010 apareció la oportunidad holandesa que dio origen a este blog.

Muchas personas pasaron por nuestras vidas, unas se quedaron para siempre con nosotros y otras no hemos vuelto a saber de ellas. Los que nos quieren siguen estando ahí, especialmente ahora a raíz de lo acontecido hace tres meses. No es fácil resumir en pocas palabras 22 años de tu vida, media vida. Ahora, una nueva etapa comienza para mí, hay dos hijos de los que sentirse orgulloso y por los que hay que continuar haciendo sacrificios para sacarlos adelante. A partir de ahora ya no habrá una posición económica desahogada, pero creo que es importante reconocer que en la vida hay cosas más importantes que lo estrictamente material: el amor, el cariño, que lo vence todo y nos hace personas más felices o por lo menos se intenta. No puedo decir que esté ahora en el culmen de la felicidad porque no es así, pero espero que, por lo menos, pueda pasar otros 22 años de satisfacciones en el trabajo, de alegrías en la familia y de buenos momentos. Sé que, igual que se han ido para siempre personas muy queridas, se irán otros, tal vez incluso nosotros (somos jóvenes y espero que no), pero que habrá una luz que seguir en los momentos duros como el actual.

No me gusta citar nombres de personas que influyen o influyeron en mi vida, han pasado muchas y sería injusto citar solo a unas pocas. Yo sé que muchas de ellas están ahí en estos momentos de inestabilidad emocional, así que hoy este pequeño recordatorio de amistad y afecto va para vosotros: en Ciñera, en Ponferrada, en Tapia, en Padrón, en Catoira, en Ordes, en Holanda y en otros lugares de España sé que hay mucha gente en estos momentos pendiente de mí y de mi evolución. Espero salir adelante, disfrutar de vuestra amistad y de vuestro cariño, hospitalidad y comprensión. Lo intentaré y, como todo sacrificio, espero tener una recompensa, no económica ni mucho menos, sino personal y emocional que me haga ser, todavía, mejor persona de lo que creo ya soy, con mis defectos y mis virtudes que muchos de vosotros habéis aguantado durante todos estos años. Desde aquí, un abrazo a todos.


jueves, 24 de junio de 2010

Van Gogh, su oreja y Amaia Montero

Es curioso, pero hay situaciones en la vida que parecen que le tienen que ocurrir a uno. En el anterior post os comenté las emociones de la despedida en Ordes con mis alumnos de 6º. El caso es que uno de los videos que me hicieron llevaba un fondo musical con dos canciones de Amaia Montero, "Ando buscando" (o "4 segundos") y "Quiero ser". Desde luego las letras de ambas canciones tienen mucho que ver con mi personalidad y esta aventura extranjera: "ando buscando la forma de andar siempre a mi manera", (...) "que hay imposibles que un día consigues sin darte cuenta".

Y todos recordaréis que Amaia Montero fue la cantante de "La Oreja de Van Gogh", un grupo del que tengo tres discos y que me gusta mucho, especialmente por la voz de Amaia y ahora por la de Leire Martínez. Pero... ¿en qué país nació Van Gogh? Evidentemente, en los PAÍSES BAJOS. Más redondo, imposible.

Aquí os dejo los enlaces de los videos en Youtube

http://www.youtube.com/watch?v=ZArhGKxa1Qc&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=YyN0g55HAVE

Por cierto, hoy han visto los videos algunos de mis compañeros y han dicho realmente que son muy emocionantes, de los de recordar siempre. Así que chicos, enhorabuena por el trabajo, os pondré de ejemplo en Holanda.

martes, 22 de junio de 2010

DESPEDIDA EN ORDES... E MOITAS BÁGOAS

Hoxe foi un día moi especial para min e coido que tamén para os nenos e nenas da miña titoría de 6º no colexio "Campomaior" de Ordes. Despois de tres anos xuntos chegaba o día da despedida. Eu xa sabía que me ía costar, que as bágoas aflorarían, pero e que a sorpresa que tiven por parte deles e das súas familias non a esperaba nin de lonxe.

Aínda que non o pareza, eu son unha persoa moi afectiva. Parezo máis forte do que son realmente, pero en xeral a miña vida moveuna sempre máis o corazón que a cabeza. Tal vez por iso tamén xurdiu o de marchar para o exterior. E sei que alá non esquecerei o de hoxe. O agasallo dos meus alumnos foi supremo. Tres anos son moito tempo para cargarnos de complicidade, afectividade, cariño e iso será o que quede. Dende a miña profesión hai que esixir, berrar, enfadarse, nalgunhas ocasións rifar... pero o cariño que lle tiña a este grupo de 6º B nunca o tiven con ningunha outra aula nos 19 anos que levo traballando.
Eramos realmente un bo equipo, como me dixeron eles no seu video de despedida (xa volvín chorar na casa véndoo unha e outra vez) "o rei e os seus vasalos". O labor con eles nestes tres cursos foi dos máis agradecidos profesionalmente, pero é de xustiza afirmar que a materia prima era moi boa. Non quero esquecerme de ninguén: Lucía, Daniel Gómez, Freire, Miriam, Miguel, Pedro, Ainoa, Sergio Raña, Paula, Vanessa, Manuel, Iria, Alberto, Nerea, Sergio Veiga, Alba, David e o noso añorado Jean Carlos en 4º e 5º, tiñan xa o que todo mestre desexa cando eu cheguei a eles e eles a min: unha capacidade para aprender, para superar os obstáculos e para valorarse positivamente a si mesmos. Con todo isto e co que eu puxen creo que fixemos un bó cóctel, algunhas veces explosivo!!! pero sempre, sempre moi gratificante. E tamén ás súas familias, que sempre estiveron apoiando o proceso, advertindo de erros que tamén os tiven, pero nunca censurando. Para eles tamén noraboa porque os seus fillos e fillas chegarán a ser bos cidadáns nesta sociedade tan complicada que nos tocou vivir.

Grazas, grazas e novamente GRAZAS por todo, pódovos asegurar que a Holanda irá unha parte de vós porque teño claro, como dicía Alba na preciosa redacción: "Alfonso ensinounos a valorarnos a nós mesmos, a loitar polo que queremos e a resolver os problemas entre nós", que a min tamén me ensinastes moito e tereivos como exemplo de solidaridade, compañeirismo, amizade, iniciativa para aprender... en fin, moitas cousas positivas.

Eu agardo que este blog sirva para seguir en contacto con vós, non tedes por que dicirme as notas que sacades no instituto, pero si me gustaría dentro duns anos saber como ides conformando a vosa vida, o voso futuro, as vosa inquedanzas, resolvendo os vosos problemas. Agardo que a partires de agora me vexades máis como amigo que como "profe" e que esas "ondas atlánticas" que dan nome ao blog traian sempre boas vibracións, de Galicia aos Países Baixos e viceversa.

Rapaces e rapazas... ¡¡¡MOITA SORTE!!! E recordade sempre que o esforzo vai acompañado de recompensa, non se trata de aprobar ou suspender, trátase de APRENDER e iso ninguén volo vai quitar nunca. Tereivos sempre presente na miña cabeciña e tamén no corazón.